Gifgas.

 

In Syrië heeft het regime wederom duizenden onderdanen van het leven beroofd, nu door het  gebruik van gifgas.  Het leed van deze mensen, waaronder veel vrouwen en kinderen, was niet om aan te zien. Onschuldigen ,die een martelgang moeten doormaken, voordat zij langzaam sterven.

 

De westerse wereld  en iedereen die hierbij enigszins  betrokken is, doet niets. Het enige waarmee zij hun geweten in de plooi houden is praten over de eventuele dader. Was het de slachter Assad of waren het de terroristen,alias de bevrijders?

 

De journalist Arnold Karsken of hoe deze knakker ook heten mag, spande de kroon, door zich, via zijn lelijke  boeventronie en duidelijke Assad-voorkeur, met schimmige prietpraat te verliezen in zogenaamde vertwijfeling.

 

Maar ook Bert Wagendorp begeeft zich op het hellende vlak met zijn  column in de Volkskrant van 22 augustus, door zich te verliezen in clichés als: het doet mij niet zo veel meer, al die ellende die over ons wordt uitgestort over Syrië. 

Nou Bert, ik kan je wel vertellen, dat het mij bepaald niet onberoerd laat. Ik walg van die beelden en foto’s , ik kan het nauwelijks aanzien. En het went bij mij nooit.

 

Obama , die ooit veelbejubelde president van Amerika,  had beloofd om in te grijpen indien het regime van Assad  chemische wapens zou gaan gebruiken. Dat doet hij dus niet. Obama is verworden tot een lappenpop die bungelend aan een touwtje, bestuurd wordt door een strategisch uitgekiend en, als het moet,  misdadig regiem. Poetin en  China zijn hem de baas.

 

Hetzelfde kan gezegd worden van  de Veiligheidsraad van onze Verenigde Naties. Een niets meer zeggende  slappe organisatie, die door onderlinge twisten en  tegenstrijdige belangen,  schizofreen verdeeld is geraakt.

 

De leiders van Israël,  de staat die altijd zijn eigen gang gaat, verdient in deze een compliment; zij durfden wel te beweren wie deze slachting heeft aangericht, de “verlichte geesten” van Syrië . Of te wel de moordenaars van hun eigen onderdanen, ook wel Alawieten genaamd.

 

We weten allemaal , nou allemaal is wel een beetje erg veel, dat onze wereldse samenleving schizofreen in elkaar zit. Een mooi , nou mooi , voorbeeld is de situatie in Egypte:  de vrijheidsstrijders van de Arabische lente hadden de dictator Mubarak weten te verdrijven en via democratische en vrije verkiezingen was Morsi aan het bewind gekomen.

Diezelfde Morsi wordt door het hun zeer gehate leger afgezet en de dictator weer vrijgelaten.

Waar is nu het vrije volk?

 

De strijd tussen het Christendom en de Islam moet nog beginnen. Vroeger hebben onze “vredelievende” kruisvaarders bloedbaden aangericht onder de Arabieren en nu proberen dezen hun verloren macht weer terug te winnen.

 

Wat hun parten speelt is de onderlinge strijd tussen hun verlichte en hun conservatieve geesten, net zoals het Christendom eeuwenlang geteisterd werd door onderlinge strijd tussen verlichte en conservatieve geesten.

 

Neen, er is geen nieuws onder de zon, eerder een voorspellende herhaling van zetten. Vergelijk in deze de tot standkoming van zoiets als een Nederlandse staat, geboren onder het juk van een katholieke grootmacht, (Spanje) wiens handen gebonden waren aan de verdediging tegen opstandige Arabieren in het Oosten van het rijk van Philips de II.

 

Mensen blijven hun eigen probleem. Jammer dat het nog 3000 miljard jaar duurt , die botsing tussen ons Melkwegstelsel en dat Andromea - stelsel.

 

Jan Posch, 22 augustus 2013.

Mammon.

“Achter elk groot fortuin schuilt een misdaad” is een wijze uitspraak van de Franse romanschrijver Balzac.

 

“Geld is als mest en dient daarom verspreid te worden”, zei Francis Bacon.

 

Roven, stelen en plunderen bestaan, net als doping, sinds mensenheugenis, en zullen altijd blijven bestaan, want geld, dat op zichzelf stom is, maakt recht wat krom is.

 

Waar het grote geld heerst, wordt er grof gestolen, (pensioenfondsen, verzekeraars), waar er sprake is van subsidies wordt er gewoon gefraudeerd en waar sprake is van kleinere geldstromen wordt  minder grof gestolen.

 

Niemand wordt steenrijk door hard te werken. Wel staat hard werken garant voor een kromme rug op latere leeftijd of andere slijtageverschijnselen.

 

Wie niet steelt of erft, zal moeten blijven werken tot hij sterft.

 

Bonusbankiers, directeuren van grote instellingen en  mammoetbedrijven  hanteren op feilloze wijze een  crimineel systeem van diefstal, dat er op is gericht om zoveel mogelijk geld naar hen toe te laten stromen.

 

Lobbywerk, smeergeld, omkoping, geweld , omzeilen van regels, breken van afspraken, profiteren van andermans ellende, van klein tot groot, alles is er op gericht om geldstromen te manipuleren. 

 

Brievenbusfirma’s , banken, de misdaad zit al in de systemen verankerd en opgesloten. Het vergt een ware kunst om deze valsheid  te ontrafelen en los te weken uit de vastgeroeste en ingeslepen sjablonen en zetpatronen.

 

Deze wereld telt momenteel een 1500 miljardairs,  12.000 met meer dan 100 miljoen en  14 miljoen miljonairs.

 

Op zeer subtiele en achterbakse wijze worden de rijken steeds rijker en nemen in aantal toe, doordat de methodiek van het roven steeds fijnzinniger en fijnmaziger wordt. Denk hierbij aan advocaten en accountants, die ingehuurd worden, om langs de randen van de afgrond, (crimineel) zaad te strooien.

 

Het zij zo , het is erg, maar wat te denken van de aanbidding van deze oplichters door het gepeupel?

 

Denk even aan kale Jack,  Pauw en Witteman, Charles Groenhuizen,  Paul de Konteneuker, Mathijs van Nieuwkerk en de vele duizenden andere graaiers.

 

“Neen, geld maakt niet gelukkig, het maakt het lijden hooguit wat aangenamer” zei  Spike Milligan. Probeer dat die witte boorden criminelen maar eens aan hun (misdadig ) verstand te brengen.

 

 

 

Jan Posch, 13 augustus 2013.

 

 

Wachtend op verlossing.

Plotseling opkomende,
Onverdraaglijke pijnen,
Aanhoudend kwellend,
Maandenlang.

Verraderlijke nierkrampen,

Loskomende stenen,
Onbeweeglijk houdende , aanzwellende rugpijnen,
Die je bijkans doen bezwijmen.

 

Niet kunnen fietsen,

Niet kunnen bukken,
Niet kunnen wandelen,
Niet kunnen tuinieren.

 

Samentrekkende en samenklonterende spieren,
Maken bed-, stoel- en bankgang, tot pijnbank en martelgang,
Misselijkmakende pijnen, tot brakens en korens,
Die eetlust en zin ontsieren.

 

Vakanties moeten worden afgezegd, geannuleerd,
Tot passiviteit gedoemd, tot verveling bekeerd,
Alleen zijn, zonder hulp, aan huis gekluisterd,
Mentaal gesloopt , totaal ontluisterd.

 

Ondanks intens mededogen, en  nooit één onvertogen woord,

Gedumpt als een stuk vuil, weggegooid als vod,
Behandelt als een straatschooier, oh mijn god,
Door een christen van je eigen soort.

 

Dat is mijn lot,

Zelfmedelijden wordt in de kiem gesmoord,
Zelfontsnapping als duivelse kracht genadeloos afgestraft,
Bij sommigen gaat zelfs, hoe dan ook , de vlag in top.

 

Ontsnappen aan je  lot is schier onmogelijk,
Het enige wat je nog vermag,
Is zoveel als mogelijk voorkomen, dat het gelach en het plezier, na je dood,
Zal ontaarden in sarcastisch gelal en brallend vertier in het groot.

 

Jan Posch, 15 augustus 2013.

 

De perfecte hoorndrager.

Hoe kan je het tragische van deze wereld aanvaarden, zonder te vervallen in het geloof erin.  Antwoord: dat is een onmogelijke opgave, zonder jezelf in meer of mindere mate voor de gek te houden.

Een van de meest voorkomende wanen is het geloof, dat de eigen overtuiging heilzaam is voor de rest van de wereld.

Alles is moeilijk voor hen, die teveel willen.

Zij was zo wanhopig op zoek naar het geluk, dat, toen dat voor het oprapen lag, zij het  pardoes voorbij liep.

Onze wil is het resultaat van denken en gevoel, dat tot het bewustzijn is doorgedrongen.

Maar wie zegt, dat dat resultaat dan zuiver is?

Een vrouw is net een piano: zij moet zuiver bespeeld worden, anders wordt zij vals.

Hij is iemand, die veel redenen heeft om bescheiden te blijven.

Wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden meer nodig, zei de bedrogen echtgenoot.

Hij was gelukkig getrouwd, zijn vrouw niet.

Het huwelijk is de belangrijkste oorzaak van echtscheidingen.

Geschiedenis leert ons, dat mensen en naties pas verstandig worden, indien alle andere alternatieven uitgeput zijn.

 

J.Posch, 1 augustus 2013.

 

 

 

 

 

Doping.

Stelling 1.

 Doping is van alle tijden. Reeds bij de oude Olympische Spelen in Athene werd er “doping” gebruikt. Onnatuurlijke, lichaamsvreemde middelen ter bevordering van de prestaties.

 

Stelling 2.

 Doping zal en kan nooit uitgeroeid worden. Het is een wedloop tussen sporters en controleurs. De sporter zal in zijn prestatiedwang/neurose de wetenschap altijd een stap voor blijven, gesteund en geholpen door op geld beluste  en/of naar roem hunkerende artsen.

 

Stelling  3.

Doping is daar , waar topprestaties verwacht worden. Het betreft alle sporten. Hoe hoger de verwachtingen en hoe groter de commerciële belangen, hoe groter het dopinggebruik en misbruik.

 

Stelling 4.

De gehele sportcultuur is en was vergeven van  prestatiebevorderende en stimulerende middelen. De gebruikers vonden dat heel normaal. Als abnormaal werden degenen bezien, die schoon, clean en principieel bleven. Zij trokken aan het kortste eind en werden fluitend voorbijgereden , ook door hun minder getalenteerde collega’s.

 
Stelling 5.

De echte tragiek van de sport schuilt niet in  de valpartijen en de grote risico’s bij afdalingen of de mensonterende weersomstandigheden, maar bij de eerlijke en zeer getalenteerde en beloftevolle renners/atleten, die via een zijdeur in de vergetelheid raken. Daar zouden mensen als Mart Smeets/ Bert Wagendorp/ en Tim Krabbé eens iets langer stil bij moeten blijven staan.

 
Stelling 6.

Doping moet niet vrij gegeven worden. Absoluut niet. Met man en macht moet er voor gezorgd worden dat de misstanden beperkt blijven tot de eerder genoemde wedloop. Zodra doping vrij wordt gegeven zal deze ontaarden in criminele en maffiose  toestanden en taferelen.

 

Stelling  7.

 

Blijf streven naar een perfecte sportstrijd, in de volle overtuiging deze nooit te zullen bereiken, naar analogie van de zinspreuk: “Blijf streven naar de perfectie, in de overtuiging deze nooit te zullen bereiken”.

 

Stelling 8.

 

In de  romantiek ( M.Smeets, B.Wagendorp, T.Krabbé ) contra realiteitszienswijze , ( Thijs Solleveld, Winnie Sorghdrager, Edwin Winkels), moet er onvervaard voor deze laatste gekozen worden.

Mensen, dat weten wij inmiddels, willen niets liever dan voor de gek gehouden worden, zij willen het liefst in sprookjes geloven. Daar leven die romantici van. Daar verdienen Krabbé, Smeets en Wagendorp hun brood mee.

Waar de sport dreigt te ontsporen door opdringerige mensen,  die urenlang ,vaak uitgedost  in achterlijke kledij en beschilderd met nationale feestkleuren, op de renners staan te wachten en daardoor voor hachelijke situaties zorgen, daar zorgen mensen als Thijs Solleveld  en Winkels voor waarschuwingen om als het ware tegengif te geven aan de sportverdwazing. Om de boel weer op het goede spoor te brengen.

 

Bert Wagendorp sloeg de plank behoorlijk mis met zijn kritiek op die Engelse journalist , die reeds in 2003 Lance Armstrong ter verantwoording riep.

 

De media en het journalistenleger is er niet om feest te vieren, zij zijn er om wantoestanden aan het licht te brengen, naast het doorgeven van de feitelijkheden, en om deze ter discussie te stellen. Solleveld en ook Sorgdrager en Winkels zijn pure realisten, die dat ook doen. Of het nu veiligheid betreft of doorslaand fanatisme, zij  willen die ontsporingen aan de oppervlakte krijgen en aan de kaak stellen.

Doping blijft van alle tijden, Smeets, en jij moet een evenwicht zien te vinden tussen leuk en idioot. De problemen van dit leven blijven nu eenmaal tot in de kern onoplosbaar.

 

Stelling 8a.

Ethiek.

Schandelijk was het optreden van de Brit Marc Cavendish  in die eindsprint, waarbij hij van zijn baan afweek en die Argos-renner  ten val deed komen. Hij werd daarvoor niet veroordeeld. Het journaille hield zijn mond. Maar wat zou er zijn gebeurd , indien die Nederlander met zware verwondingen in het ziekenhuis zou zijn belandt? En met hem vele anderen?

Opportunisme,  ( de loop der gebeurtenissen bepalen de denkwijze), vierde weer eens hoogtij.

 
Stelling 9.

Mea culpa. (=schoon schip maken).

Wanneer iedereen die doping heeft gebruikt dat vrijelijk zou toegeven, zoals  Michael Boogerd dat gedaan heeft, dan zouden die opbiechters de sport in het algemeen een zeer goede dienst bewijzen. Maar neen, daar zijn ze zelfs nog te laf voor. Nu zijn de opbiechters de sigaar, terwijl die anderen vrijuit gaan, terwijl het andersom zou moeten zijn.

Die twee oude lullen, die ooit de tour hebben gewonnen, (Joop Zoetemelk en Jan Jansen) lieten zich wel uitgebreid  in het zonnetje zetten, maar zij wilden absoluut niet over doping praten. Natuurlijk hebben die twee ook gebruikt. Een zeer gemiste kans. Smeets vroeg op het eind nog naar het waarom niet. Ook daar konden die treurige zielepieten geen verstandig woord over zeggen.

Ook hier weer hetzelfde stramien, de eerlijken worden vertrapt en verguisd, de lafhartigen met rust gelaten.

Stelling 10.

Lance Armstrong.

Natuurlijk, Armstrong maakte er een georganiseerde en criminele bende van. En het is prima dat deze psychopatische megalomaan ontmaskert is.

Maar, moet nu alle onheil op zijn bordje worden gelegd?  Indien hij als een zware crimineel wordt achtervolgt, dan zou (bijna) de gehele sportwereld  op hetzelfde  hakblok kunnen worden gelegd. De anderen zijn geen haar beter, behalve dan in een mildere intensiteit.

 
Stelling 11.

Ik zou wel eens willen weten wie zich heden ten dage werkelijk niet aan stimulantia bezondigen.

Zou Chris Froome niets hebben ingenomen? Ik denk dat hij geen middelen heeft genomen, die op de verboden lijst voorkomen. Hij zal zich aan een zeer intensieve vorm van dwangarbeid onderworpen hebben , zich als een robot kunnen gedragen en zichzelf helemaal kunnen wegcijferen.

Zou hij ook het niet verboden tovermiddel Actovegin (een extract uit kalverbloed om het zuurstoftransport naar de spieren te verbeteren)  hebben gebruikt?

Het zou zomaar kunnen en waarom ook niet. Wanneer dit middel niet verboden is, waarom zou je het dan niet proberen?

Bovendien zou het de verboden middelen maskeren. Daar heeft Bernhard Kohl uit Oostenrijk zich in het verleden al eens uitvoerig over uitgelaten.

Dat middel werd reeds in 2000 gebruikt en Armstrong bleef erover zwijgen, ook tijdens diens bekentenissen.

De Duitse lijfarts van Usain Bolt uit Jamaica, Hans Wohlfart, zweert erbij, dat geeft hij ruiterlijk toe. Het zou de bloedcirculatie bevorderen, veel energie geven en beschadigd spierweefsel sneller doen herstellen. Ook de spelers van Bayern Munchen uit Beieren mag hij tot zijn vaste klantenkring rekenen. In Amerika is dit middel overigens wel verboden.

 

En, beste lezer, neemt u gerust van mij aan, dat Actovegin heus niet het enige farmaceutische middel is dat  in de aderen van onze, naar topprestaties hunkerende, sporters circuleert.

 

 

Jan Posch,  30 juli 2013.

Een verdorven (liefdes)appel.

Aan de schil was schijnbaar niets te zien, maar

Toen de kern van de liefdesappel intens bleek doorgerot,

Braken de beurse plekken in volle hevigheid door.

 

Laag en laf houden zij zich op de veilige achtergrond,

Stilzwijgend kiezend voor het kwaad,

Gehuld in nevels en duisternis, vertolken zij op meesterlijke wijze,

De waarachtige maat der menselijke ziel.

 

 

Je verliest niet alleen je wederhelft,

En het restant van je (overgebleven) vertrouwen,

Je verliest ook je sociale cohesie, samenhang en structuur,

 

En zo kon het gebeuren, dat zij in alle gezamenlijkheid,
En in volle glorie en totale onschuld,

Hun geestelijke moord pleegden.

 

 

Jan Posch,  25 juli 2013.

Dimitri Reinderman.

Dimitri Reinderman is deze afgelopen week in Het Science Park in Amsterdam Nederlands kampioen schaken geworden.

Dat is een uitzonderlijke prestatie van deze 40-jarige jongeman, waar niet veel kenners op gerekend hadden, misschien wel niemand.

Vorig jaar kwam ik hem nog tegen op dit wetenschappelijke onderzoekscentrum in Zuidoost. Hij was net als ik op de fiets gekomen. Ik kan me nog herinneren dat ik tegen hem zei: "Kom op, Dimitri je kan die lui best aan". Hij reageerde zoals gewoonlijk heel minzaam.

Ik wil hem vanaf deze plaats hartelijk en zeker heel welgemeend gelukwensen met dit fantastische resultaat.

Jan Posch, 13 juli 2013.