Och, was ik maar gek.

Of had ik maar een behoorlijke afwijking of in ieder geval een slechte jeugd gehad. Dan had ik beroemd kunnen worden of  een belangrijke  politicus kunnen worden of misschien wel president van Amerika of premier van Rusland .

 

Of een wereldberoemde  kunstenaar, zoals een Vincent van Gogh of een Amy Whitehouse.(borderliners).

 

Of  een CEO bij de ABN-Amro,(Rijkman-Groenink) of zijn hulpje (Wilco Jiskoot). Maar helaas, ik ben geen psychopaat.

 

Of  een topsporter , maar ik heb geen last van neuroses.

 

Of een beroemd filosoof die schitterende waarheden weet te vermelden , na afloop van zijn psychose.

 

Bezit jij een meer dan normale machtshonger, dan zal je een grote kans lopen om bijvoorbeeld voorzitter van de plaatselijke schaakclub te worden.

 

 

Hoeveel mensen in Nederland zijn volkomen psychisch gezond?  Ik ken er één die in de bossen tussen Oudega en Oostermeer rondzwerft, en zelfs daaraan schijnt te worden getwijfeld..

 

GELUKKIG MAAR, want dat betekent dat er toch nog grootse daden tot stand zullen worden gebracht.

 

Het schijnt te wemelen van de beroemdheden met een bipolaire stoornis.

 

Over Adolf Hitler hoeven we het niet te hebben. Een borderliner in vol ornaat. (onverantwoorde impulsiviteit, woedeaanvallen, roekeloosheid).

 

Maar wat dacht U van Napoleon?  Pol Pot?  Berlusconi? 

 

Mozart was een autist.  Gesprekken drongen niet tot hem door en hij scheen vaak te miauwen als een kat.

Hoeveel mensen hebben last van manisch gedrag, sterke angsten en fobieen?  Hoeveel mensen durven niet in een lift, vliegtuig of op het ijs? 

 

Ook Winston Churchill, Beethoven, Schumann en Mahler ontspringen de bipolairiteit niet, evenals Poe, Charles Dickens, Hemingway, Frank Sinatra.

 

De lijst schijnt eindeloos te worden, indien je ook de depressiviteit gaat meerekenen. Naar dit huis van duizend kamers kan je er eindeloos veel toe sturen.

 

Wat dacht U van Michael Jackson?  Hij liet stukken van zijn neus wegsnijden en zijn huid bleken, omdat hij niet van zijn eigen lichaam hield, terwijl hij toch, voordat hij in deze waanzin geraakte, een toonbeeld van schoonheid was.

 

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de hyperaktieven (ADHDérs) op deze wereld. Zij schijnen tot echte sterren te kunnen uitgroeien. (Paris Hilton, Richard Branton).

En wat dacht U van al die drugsgebruikers en drankverslaafden? Alleen onder invloed komen velen van hen tot creatieve prestaties.

Laten we maar zwijgen over de miljoenen sexverslaafden en gestoorden. Die schijnen moeilijker tot de echte top door te kunnen dringen.

 

De chansonnier Jacques Brel bibberde altijd voor zijn eigen optreden en moest vaak overgeven. (SAD).

 

Hij vond dat volkomen normaal en vond  mensen die dat niet hadden, abnormaal.

 

Ook Stephan Groothuis was zwaar depressief, maar wist desalniettemin Olympisch kampioen op de 1000 meter te worden.

 

En hoeveel schizofrenen zouden er op deze wereld rondlopen, die bewondert worden?

En hoeveel rampen zouden deze op hun geweten hebben en hoeveel onheil, terwijl zij publiekelijk op handen gedragen worden?

 

Neen, het is volkomen normaal dat onze wereld gestoord in elkaar steekt , waar wij dus van alles van kunnen verwachten, inclusief een derde Wereldoorlog.

 

Jan Posch, 26 april 2014.

 

 

 

 

 

Onverdoofde drainage.

Vandaag 17 april 2014 moest mijn, op 1 november vorig jaar ingebrachte, drain verwijderd worden.  Deze kunststof buis  (dubbel J-katheder) was noodzakelijk geworden wegens een door een niersteen verstopte urineleider. Opereren deed men toen niet, aangezien dat gegeven mijn toenmalige toestand, te gevaarlijk voor mijn gezondheid was.

 

Toentertijd, bij het inbrengen dus, werd ik verdoofd via een zogenaamde ruggenprik. De gevoelloosheid  van het onderstel duurt ongeveer 6 uur en het lijkt of  de verdoofde lichaamsdelen er niet bij horen. Een rare gewaarwording, vooral bij aanraking.

 

De  drain ( verbinding tussen nier en blaas) werd via de plasbuis ingebracht door een heel team bestaande uit louter vrouwen, hetgeen mij de opmerking deed ontlokken, dat ik eindelijk op mijn plaats was, ware het niet dat mijn onderstel gedemobiliseerd was.

 

Maar goed. Deze katheder moest er dus na een half jaar weer uit. De niersteen was in geen velden of wegen meer te bekennen en dus werd Jan vandaag verwacht om in Drachten bij de afdeling urologie te verschijnen.  De drain zou zonder verdoving poliklinisch wederom via de pisbuis verwijderd worden.

 

Ik zag er als een berg tegenop. Na een extra wachttijd van 20 minuten werd hij opgeroepen door een wat oudere, maar naar later bleek, zeer zorgzame verpleegster. Hij moest zijn schoenen, bovenbroek en onderbroek uittrekken en om zijn voeten ziekenhuisschoentjes doen.

 

In de stoel hingen twee beugels en de bedoeling was om daar de benen in te leggen, waardoor ik begreep hoe een op het punt van bevallen staande vrouw zich in een ziekenhuis moest voelen. Open en bloot, benen wijd omhoog . De verpleegster smeert  een desinfecterend goedje op het klok-en hamerspel. De arts –uroloog is er nog niet en dus moeten wij ons met elkaar zien te vermaken.

 

Op haar vraag of ik angstig ben, antwoord ik, dat ik liever wat anders zou doen en vraag tegelijk of ik ook een roesje zou kunnen krijgen. “Dat doen wij niet, zegt zij, de pijnlijkheid van deze operatie/ingreep is daarvoor niet hevig genoeg”.

Deze opmerking maakt mij iets rustiger . “Zou U misschien wat gelei willen, dat glijdt gemakkelijker en maakt U wellicht wat rustiger” stelt zij voor. Prima, en wederom wordt mijn mannelijkheid door een wildvreemde bewerkt.

 

Niet veel later verschijnt de arts en in een tijdsbestek van ongeveer vier minuten heeft hij de drain te pakken. Een plasgevoel en een lichte vorm van branderigheid vergezellen mijn opluchting.

 

“Vergeet niet om veel te drinken, vandaag”, krijg ik nog te horen van die zorgzame en vriendelijke verpleegster.

 

Inderdaad, een bijzondere ervaring.

 

Jan Posch, witte donderdag 17 april 2014.

Taalverkrachting.

Dionne,

 

Oh, Dionne,

Ik kan er niet meer tegen,

Iedere keer als ik je zie en hoor,

Denk ik, hoe kwam zij erdoor, hoe kwam zij ervoor.

 

Hoe heb jij het in hemelsnaam voor elkaar gekregen,

Om met jouw enorme handicap,

Jouw klassieke fonetische spraakgebrek,

Te mogen spreken in het openbaar.

 

 

Bij het journaal, toe maar,

Je verkracht  de  Nederlandse taal,

Met een  vanzelfsprekendheid, die mij,

Steeds heviger door merg en been snijdt.

 

 

Horen doe ik niet meer wat je zegt,

Ik wacht slechts op het moment van de grote A,

Van maart, straat, het Spaanse graan, doorstaan en orkaan.

Uitgekotst op de manier van Stax,  gebracht als verkracht, belabberd en beklad.

 

Jan Posch, 8 april 2014.

 

 

Minder.

Heeft Geert Wilders zijn hand overspeeld, toen hij zijn aanhang op de  gemeenteraadsverkiezingsavond  op 19 maart 2014 , minder, minder liet scanderen?

 

Minder Marokkanen in Nederland. Hij bedoelt om criminele Marokkanen naar hun land terug te sturen. Maar hij provoceert doelbewust in de hoop zoveel mogelijk publiciteit te genereren op deze avond, want veel geld bezit zijn  politieke partij PVV niet .

 

De vraag is zeker bevestigend te beantwoorden. Enfin,  zoals zo vaak, de  boodschapper wordt onthoofd en het  gestelde probleem blijft op de achtergrond doorwoekeren.

 

De  laffe en neurotische Nederlander ziet zijn kans schoon om zijn opgelopen frustratie via  veilige wegen  naar buiten te brengen en dient een aanklacht tegen hem in op grond van haatzaaierij.

 

Het is een bekend feit, dat Marokkaanse jongens oververtegenwoordigd zijn in het criminele circuit. Zij  hebben geen enkel respect voor het gezag en zeker niet voor de politie. Daar hebben zij trouwens wel een punt, want de lafheid van vele wetsdienaars laat zeker veel ruimte voor minachting toe. Of zij ook lak hebben aan hun ouders weet ik niet. Waarschijnlijk wel.  Ook hebben zij geen hoge pet op van  politici en ook daar hebben zij een punt. Deze huichelaars waaien met alle winden mee, laten de politie vaak in de steek en  wanneer je een inkijk zou nemen in onze historische  (koloniale) achtergronden , dan scoren zij  een derde punt, want ook daar is schijnheiligheid troef.

 

Zij zitten vaak in een uitkeringspositie en  vinden zichzelf  minderwaardig behandeld door de Nederlandse samenleving. Het percentage werkloze allochtonen is hoger dan het percentage autochtonen.

Kortom waaraan moeten deze lui hun waarden ontlenen? Dat lijkt me niet zo eenvoudig.

 

Hebben zij gelijk om winkeliers en juweliers te gaan overvallen?  Om daarmee hun karige bestaan en hun ego ten aanzien van hun groepsgenoten wat op te fleuren? Neen, dat hebben zij niet, Zij zouden er beter aan doen om zichzelf uit deze  misère omhoog te werken. Maar voor de één is dat natuurlijk gemakkelijker dan voor de ander. De een is nu eenmaal talentrijker dan de ander.

 

Deze problematiek is alleen op te lossen, indien iedereen bereid is, en zeker de algehele Marokkaanse gemeenschap, om de hand in eigen boezem te steken en actief te willen worden in de bestrijding van deze criminaliteit door het, en te willen benoemen en de gevolgen voor lief te willen nemen. Van binnen uit dus.

 

De Marokkaanse crimineel dient te beseffen, dat de gemiddelde Nederlander het ook niet makkelijk heeft en zich ook aan moet passen aan de schizofrenie , die onze samenleving nu eenmaal kenmerkt.

 

Laten vrijwilligers met een uitkering  lessen gaan geven in filosofie en gezondheidskunde  aan  deze jongeren. Tegelijkertijd kunnen ze dan projecten starten, waarbij moed, doorzettingsvermogen en volharding op de voorgrond staan. Elke dag afzien en elke dag een uur historische kennis. Aan het eind van het jaar worden zij getest op hun vaardigheden. Degenen die bij de bovenste helft behoren krijgen een vaste baan aangeboden in de thuiszorg. De onderste helft krijgt het jaar daarop een nieuwe kans.

 

Tenslotte nog dit: 

 

De ontwikkelingen in Leeuwarden met betrekking tot het vervolgen van Cambuur voetbaltrainer Dwight Lodeweges door werkloze randdebielen en meelopers, tonen aan dat het verschijnsel “luie en criminele kut-Marokkaan” streng gerelativeerd dient te worden.

 

Jan Posch, 3 april 2014.

Paralympische Spelen.

Momenteel worden in Zuid-Rusland de Paralympics gehouden. Dat zijn Olympische Spelen voor gehandicapten. De Nederlandse journalist Herman van het Zandt (ook bekend als nieuwslezer) mag daar verslag van doen voor de publieke omroep.

Eerst zagen wij de Nederlanders op de skipiste; daar kon ik getuige zijn van verschillende afgrijselijke valpartijen. Het was zonder meer weerzinwekkend . Het commentaar ging zoals gewoonlijk over de medailles en over goud , zilver en brons. Over snelheid en gemiste kansen.

Later waren er beelden te zien van de gemankeerde ijshockeyers, Zij bevonden zich op zeer geavanceerde sleeën, bewapend met een stok, waarmee zij de puck konden slaan. Wat ik te zien kreeg was een soort oorlog tussen twee sleeploegen. Zij ramden op elkaar in als waren het gezworen vijanden , gingen elkaar letterlijk te lijf na een overtreding en beukten op alles wat los en vast zat. 

Herman bleef vanuit zijn gondel stoicijns zijn gebruikelijke nuchtere commentaar geven, alsof dit alles doodgewoon was, mogelijk zelfs de norm.

Totaal ontgoocheld, was ik nog net in staat de afstandsbediening te pakken om daarmee definitief een einde te kunnen maken aan deze smakeloze wanvertoning.



Jan Posch, 11 maart 2014.

Gesodemieter in Rusland.

Verontwaardiging alom over de onlangs aangenomen anti-homowetgeving in Rusland. De Russische president Poetin wilde geen overdreven en potsierlijke homo-propaganda, zoals dat elk jaar in Nederland tijdens de Gay-parades gratis te "bewonderen" is en waarbij vele kopstukken, waaronder onze Minister van Binnenlandse Zaken Ronald Plasterk, ( inderdaad, die kritische columnist, die heel Nederland op het verkeerde been wist te zetten)  hun publiciteitsgeilheid trachten te bevredigen.

Moesten we die homo-haters gaan boycotten? Of ware het wellicht beter om statements af te geven, zoals het tonen van de regenboog!, in wat voor variant dan ook, hetgeen mij sterk deed denken aan de rol van Kees van Kooten als verzetsheld, door een Duitse legerofficier de verkeerde weg te wijzen naar het station (Bahnhof).

Wederom paniek over de stomme zonde, dus. Waar voorheen de doodstraf volgde op anale kontakten tussen mannen en aan het einde van de Gouden Eeuw homofobe vervolgingen plaatsvonden op aandringen van predikanten. Sodomie moest met wortel en tak worden uitgeroeid, anders zou de toorn van God nooit tot rust komen. Sodomie was een ziekte, waarvan je besmet kon raken. Mannen die anale seks hadden bedreven werden gewurgd en hun lichamen werden verbrand.
Alleen voor de hogere functionarissen aarzelden men om deze vonnissen te voltrekken, waardoor er weer onenigheid ontstond tussen de boven en onderlaag. Dit doet mij denken aan ene Joris Demmink, voormalig secretaris-generaal op het departement van Justitie en Veiligheid. Zowel minister Donner, als Hirsch-Balin ,als Fred Teeven durfden/wilden deze kinderverkrachter niet aan te pakken.

Het hoogtepunt van deze paranoïde waanzin schijnt tussen 1730 en 1733 te hebben gelegen. Daarna zijn deze geestdwalingen geleidelijk weer op de achtergrond geraakt.

Overigens wordt ook in Sotsji de theorie weer eens door de werkelijkheid ingehaald. Niemand was in staat om de ontstane problematiek op te lossen. Ook onze premier niet. Maar Poetin geeft een bi-seksueel  wel een hartelijk en gemeende kus en aan de innige en langdurige omhelzing tussen schaatser Stephan Groothuis en schaatstrainer Jac. Orie , zouden een heleboel homoseksuelen nog een grandioos puntje kunnen zuigen.

Jan Posch,  Valentijnsdag 2014.



 

Een zuiver podium

Ook bij de olympische winterspelen in het Russische Sotsji (februari 2014), is meedoen belangrijker dan winnen. Het is een uitspraak van de oprichter van de (moderne) Olympische Spelen  (1896) , baron Pierre de Coubertin..

Had hij gelijk of beter : is zo een stelling houdbaar op de lange termijn? 

Natuurlijk had hij gelijk. Er kan  er  tenslotte maar één winnen. Dan zouden al die andere deelnemers  dus verliezers zijn en in de filosofie van de Coubertin  zijn zij dat dus niet.

 

Maar is dat wel zo? Wordt er op zo een natuurlijke wijze gewedijverd? 

 

Neen. Deze filosofie wordt weggehoond. Het lijkt een achterhaalde, zelfs achterlijke kijk op zaken. De mentaliteit van de (meeste) sporters is totaal anders. Alleen winnen lijkt te tellen, terwijl de verschillen steeds kleiner worden. Met een slee naar beneden glijden (rodelen) gaat om duizenden van seconden. Maar de belangrijkheid van het winnen lijkt wel  omgekeerd evenredig met de afnemende tijdsverschillen.

 

Bij het schaatsen is het idem dito.  Ik zei het al eerder. De journalistiek doet er werkelijk alles aan om deze valse filosofie te omarmen en te benadrukken. Zij jutten de boel op, ook al  met het oog op de kijkcijfers. Het zal duidelijk zijn ,  dat het opportunisme dan ook zeer gedijt in de sportverslaggeving over de prestaties van de deelnemers.

 

Het chauvinisme en nationalisme nemen ook groteske vormen aan in deze. Wat maakt het in vredesnaam uit, uit welk land je vandaan komt?  De schoonheid van de prestatie blijft hetzelfde. 

 

En wat een euforie over een volledig Nederlands podium bij het verdelen van de medailles bij het schaatsen. Eén , twee en drie, volledig oranje-gekleurd.  Willem en zijn familie  verscherpen met hun aanwezigheid deze filosofie en Mark Rutte doet er ook nog een schepje bovenop, al kan ik wel waardering opbrengen , inzake zijn zienswijze met betrekking tot voortdurende communicatie. 

 

In Nederland is de ontwikkeling van de schaatssport door de sportsponsoring en de daarmee gepaard gaande  salariëring, in een versnelling gekomen. De coaches zijn in staat om hun kennis van zaken goed over te brengen op nieuwe lichtingen , terwijl de talenten 24 uur per dag kunnen blijven trainen  en je kan dan ook stellen dat het in Nederland verkregen nivo , min of meer perfect is. Maar daarmede ben je er niet. Wereldwijd bezien stelt de schaatssport niet veel voor en de kans is levensgroot ,dat deze ontwikkeling zich ook blijft versnellen. Immers, de buitenlanders blijven op het tweede plan en verliezen hun motivatie . Zij haken op den duur af, waardoor er geen concurrenten   overblijven en deze tak van  sport dus gedoemd is te verdwijnen.

 

Deze overdreven media-aandacht voor de successen van  onze (schaats)sporters , staat in schrille tegenstelling voor de aandacht van dezelfde media voor de minder bedeelden in onze maatschappij en dat geldt zeker voor de ongelukkigen. In Syrië sterven er elke dag tientallen mensen van de honger om nog maar te zwijgen over het erbarmelijke lot van de gevangenen .Mensonterend is in deze een zwaar understatement.

Langzaam afgeslacht worden is hun toekomst. Met een lasapparaat werd een jongen van 15 jaar bewerkt, waardoor die zijn vel verliest is zo een voorbeeld van dit Kwaad. Of met strijkijzers.
Totaal onschuldigen worden jarenlang gefolterd. Zij moeten formulieren ondertekenen en als zij weigeren, dan worden zij met beton net zo lang op hun hoofd geslagen totdat zij bezwijken.

De toestand van de gevangenen in de slachthuizen van Damascus is weerzinwekkend en hun lot is duidelijk: zij zullen onherroepelijk de dood in deze hel vinden, want zij worden systematisch afgeslacht door de sadistische beulen van Assad. Mazen Hamada had geluk. Deze 36 jarige Syriër werd na vreselijke martelingen vrij gelaten, omdat hij bij toeval een bekende ontmoette in die hel, die hem vrij wist te krijgen.

 

 

De wereld ( Obama en de rest van de wereldleiders) laat het begaan. Bewust worden de ogen gesloten voor deze sadistische moordpraktijken.Terwijl Poetin mooi weer speelt met zijn hobby in Zuid-Rusland  (Sotsji), worden anderen, die slechts voor hun vrijheid  streden, langzaam doodgemarteld in de slachthuizen van Syrie. Of uitgehongerd tussen de puinhopen van Homs en Aleppo.

 

En wij maar applaudisseren voor een gewetenloze dictator, die denkt zich alles te kunnen permitteren. Deze Zonnekoning  heeft  ervaring opgedaan in de onderdrukking van de onwillige deelrepublieken in de Kaukasus, waar de deelrepubliek Tjetsjenië  min of meer hetzelfde lot heeft moeten ondergaan als de vrijheidsstrijders in Syrië. Ja , vrijheidsstrijders, en niet dat handjevol islamitische extremisten, die de Sharia wil invoeren, waarmee wij tegelijk ook ons geweten denken te kunnen sussen.
Wij onderschatten de onbenoembare gemeenheid, waarmee het regime in Syrië en zijn bondgenoten opereren. Het Westen heeft het laten afweten en de dupe zijn degenen, die dat altijd zijn: de minder bedeelden en de zwakkeren.  

 

Machtsbehoud en uitbreiding is het werkelijke doel van Poetin, niet het wel en wee van zijn volk. Hetzelfde geldt voor Assad. Pure machtshonger. Zij zijn erger dan Hitler. Die kwam nog openlijk uit voor zijn wandaden.  

 

In zijn schitterende reportage “Achter de bergen van Sotsji” laat Jelle Brandt Corstius  op indrukwekkende wijze zien, waar onderdrukking uiteindelijk toe leidt bij mensen. Angst en apathie, vlucht en woede. 

 

Laten we alstublieft niet zo overdreven doen bij het winnen van een medaille met één duizendste van een seconde. Laten we ons gaan inzetten voor het Lot van gevangenen. Laten wij allemaal lid worden van “Amnesty International”.

Laten wij afspreken om bij de aanstaande Europese verkiezingen (22 mei) niet te gaan stemmen, alvorens de EU een decreet heeft uitgevaardigd, waarin zij de gerechtelijke vervolging aankondigen van wereldleiders ,via het internationaal strafhof in Den Haag , die hun eigen bevolking uitmoorden of laten uitmoorden.  


Jan Posch, 11 februari 2014.