Ter nagedachtenis aan Wim Frenkel.

Bizar, afgrijselijk en weerzinwekkend ……., en dan te bedenken dat dit lot ons ook beschoren zal zijn, dat dit ook onze toekomst is……

 

Of ben ik nu te pessimistisch ……

Moet ik zeggen dat we, net als Boeddha en Arthur Schopenhauer ,blij moeten zijn dat Wim uit zijn lijden en van deze hel verlost is en  dat straks ook wij uit ons lijden  verlost zullen worden…..

 

Maar…….. ben ik dan eigenlijk niet, nog veel erger dan pessimistisch………?

 

Maar , als dit bestaan zo zuiver en rein is, waarom wordt er dan voor Wim en ons een hemel in het vooruitzicht gesteld?

En bestaat er zoiets als biecht en zondevergiffenis na getoond berouw.

 

Of zijn wij gewoon stakkers, die vanaf het begin op weg zijn naar een troosteloos einde, in de wetenschap dat zij er niet in zullen slagen het vraagstuk der levenskwelling adequaat  op te lossen. En die  hooguit door gezonde realiteitszin, die zelfde tragedie slechts tot enigszins aanvaardbare proporties weten terug te brengen, om te overleven en niet aan de boom of voor de trein te eindigen? Wim deed dat op zijn eigen specifieke wijze, tactvol, bedachtzaam en als het moest daadkrachtig, zoals uit zijn laatste weken is gebleken.

 

Ik heb hem 17 jaar geleden leren kennen. Hij zat samen met mij in een vriendengroep bestaande uit vijf vrouwen en drie mannen, onszelf inbegrepen.. Wij zagen elkaar ongeveer vier keer per jaar, en onze persoonlijke bezoeken meegerekend hebben wij gedurende al die jaren veel met elkaar kunnen discussiëren .  Over een heleboel onderwerpen  liepen onze gedachten parallel, het koningshuis vormde de bekende uitzondering op de regel. Voor de adel was hij milder dan voor onze Lieve Heer.

 

Vanaf 2007 ging ik met Wim ieder jaar naar verschillende plekken in Duitsland op wandelvakantie. De eerste keer gingen wij naar Remagen, alwaar Wim gefascineerd raakte door de aldaar langs denderende treinen. Op de terugreis reden wij  richting Oostenrijk en toen ik dat ontdekte was Wim nog in de heilige overtuiging in de goede richting te rijden, gegeven zijn opmerking: ”Kijk maar , Jan daar heb je de Lidl weer , die we op de heenweg ook gezien hebben”. Maar na 25 kilometer begon ook hij te twijfelen en na 30 kilometers keerde hij om onder het uitspreken van de historische woorden: “En toch ben ik er nog niet helemaal zeker van”.

 

Vlak voordat wij vorig jaar juni  met hem naar de Eifel in Duitsland zouden gaan, belde hij af in verband met buikklachten.

 

Met Wim en twee andere leden  van ons groepje ben ik ook  op  vakantie  geweest naar Ierland, waar hij steevast klaagde over het sombere weer , wegens onderbelichting voor het maken van goede foto’s, en  naar  Malta , waar hij in een psychologisch gevecht gewikkeld  raakte met Cathy Beuving over de vraag welk dorp waar lag, welk gevecht hij glansrijk wist te winnen.

Wim kende de tragiek van dit bestaan maar al te goed, maar bleef die desondanks toch omarmen. Zo was er die keer dat hij op sex-avontuur ging, maar op het ultieme moment terugschrok van haar penetrant riekende okselgeur. Ook kon hij zeer genieten van lekker eten, vooral wanneer dat voor hem werd klaargemaakt en stak zijn euforie hierover dan bepaald niet onder stoelen of banken.

 

Soms  kreeg ik wel eens  de sterke indruk dat Wim dit leven te serieus nam; begrippen als nauwgezetheid, stiptheid, orde en regelmaat waren kenmerkend voor hem. Ook kon hij zich  iedere keer weer opnieuw opwinden over de hopeloze  huichelachtigheid van het geloof, waar hij vroeger tegen wil en dank mee opgezadeld was geworden. Ooit schreef hij daarover een ingezonden stuk in de Leeuwarder Courant, waar hij veel lof mee wist te oogsten en veel haat mee wist te zaaien.

 

Wim was op zijn best wanneer hij over geschiedenis en filosofie kon praten. Op een zeer logische wijze kon hij moeilijke thema”s  verhelderend en eenvoudig uitleggen en ik denk dat hij die vaardigheid ook in zijn lessen op school aan de dag heb weten te leggen.

 

Maar op  een ander  terrein wist hij volkomen te falen. Hij  hanteerde een vreemde manier van zuinigheid, die je zou kunnen  betitelen als “ Pound foolisch en penny-wise” (wijs voor de centen en dwaas voor de ponden). Een tekortkoming , die, naar ik vermoed , hem, in al zijn argeloze en naïeve onschuld,  veel meer ellende heeft opgeleverd dan hijzelf heeft  kunnen bevroeden.

 

 

Wim had ook een buitengewone belangstelling voor alles wat met het weer te maken had. Vol geestdrift kon hij je van alles wijsmaken over dat schip met zure appels daar in de verte, met  de daarbij behorende windrichting en of wij ons echt zorgen moesten maken voor de rest van de dag;  De dag dat wij terugfietsten in de slagregen met sterke tegenwind zou ik niet gauw vergeten.

 

Wim was nooit ziek en wij waren wel eens jaloers op zijn perfecte gezondheid. Wanneer wij geweten zouden hebben dat hij later  op een kwade dag uit het niets zijn sluipmoordenaar zou tegenkomen, die een nog volop in het leven staand individu met optimistische toekomstplannen,  binnen twee en een halve maand zou gaan slopen, hadden wij deze geestesdwaling wel snel laten varen.

Volkomen kansloos was hij  tegen dit vernietigende kwaad, dat als een afschuwelijk monster, puur willekeurig, zijn niets vermoedende slachtoffer binnen luttele seconden weet te verdelgen.

 

Wim Frenkel  heeft zich voor mij onsterfelijk gemaakt door zijn zeer vele lovende woorden en lofuitingen op papier over mijn gedachtespinsels en gevoelsuitingen op internet. Vooral van de  filosofische  denktrant kon hij gecharmeerd raken.

 

Tenslotte nog dit ;  Wim sprak altijd op een zeer natuurlijke en liefdevolle manier over de prestaties  van zijn beide zonen, waaruit je kon afleiden dat hij  zeer trots op, en begaan met hen was en het zal dan ook voor Max en Hessel niet gemakkelijk zijn, om twee jaar na het afscheid van hun betrekkelijk jonge moeder , afscheid te moeten nemen van hun zeer geliefde vader. Beiden wens ik  dan ook veel kracht en wijsheid toe bij het verwerken van dit onmetelijke  verlies… .
 

Jan Posch, 21/22 mei 2013.

Tragiek.

 

De tragiek van de troonswisseling  is dat deze poppenkast zeer breed wordt ondersteund en gedragen door een onnadenkend volk.

Dit juicht  geldopslurpers , die geen belastinggeld afdragen, toe, en houdt zodoende deze machteloze en symbolische wanvertoning in stand.

 

Maar de tragiek is nog erger.

 

Die paar mensen die deze poppenkast wel durfden te kritiseren werden opgepakt, om ze even later weer vrij te laten met als excuus dat er sprake zou zijn geweest van een ongelukkig misverstand.

 

De huichelarij ten top!  De ( republikeinse) protestgangers moesten zo snel mogelijk afgevoerd worden, opdat deze beweging niet kon uitgroeien tot iets groters. Zo angstig was ons  gezag voor een tegengeluid en zo sterk zijn onze democratische vrijheden dus.

 

Zoals ik al eerder aangaf, wij leven niet in een vrij land. Als het er echt op aan komt, zien we een  politiestaat opdoemen om op een sluwe wijze onze zogenaamde vrijheid van ons af te pakken. En daar hoor je het volk nou net niet over. En daar zouden die klootviolen zich dus wel druk over moeten maken.

Wanneer je deze tragiek aankaart, wordt je als een pessimist afgeschilderd.

 

En als deze tragiek al aanvaard wordt, zullen de meesten vroeger of later toch weer vervallen in het geloof van de goede voortgang van een stationaire samenleving.

 

Mensen kiezen nu eenmaal de weg van de minste weerstand. Die is het gemakkelijkste. Zij streven naar lekkere en heerlijke gevoelens,  net als baby’s, die slechts onderscheid maken tussen aangename en onaangename gevoelens.

 

Het is de basale activiteit /grondhouding van de mens om zich niet druk te maken, tenzij het niet anders kan.

 

Maar laat hij in godsnaam zijn kop dicht houden, indien anderen zich wel willen inzetten voor een betere en minder idiote samenleving.

 

Want als dat gebeurt, lopen ze daar ook weer vrolijk fluitend en feestvierend achteraan, zonder zich te bedenken , hoe dat nu weer tot stand heeft kunnen komen.

 

Jan Posch, 2 mei 2003.

 

 

Brief aan Thea uit Drente.

Zet je een advertentie, waarin je een lieftallige vrouw zoekt, die  ook nog eens van waarheidsliefde houdt, dan vraag je eigenlijk om water te willen zien branden.

 

Het is meerwaarde, Thea. Iemand die zich  niet goed voelt ,  of energie tekort komt ,doet  het niet. Ook moet je jezelf  aangesproken voelen, met name  op het gebied van ethiek en rechtvaardigheid.

 

Het is tevens een soort loutering/catharsis van je eigen ziel;  om die schoon en zuiver te kunnen houden. Een overeind blijven in plaats van meegezogen worden naar beneden.

 

Het is tevens een fraaie uitlaatklep om je frustraties en inzichten te kunnen etaleren.

 

Wie voor de waarheid gaat, doet een poging boven zichzelf uit te stijgen. Vergelijk het met goede kunst, waar het ook gaat om een andere kijk op de gewone banale en triviale /basale zaken.

 

 

Het is inderdaad niets voor vrouwen, zij moeten daar in principe niets van hebben. Vrouwen willen op een charmante en hoffelijke manier voor de gek gehouden worden. Dan doen ze alles voor je. Zij willen aandacht en emotie en hebben heel weinig met  waarheid en wetenschap. Die vrouwen die dat wel hebben zijn meestal manwijven.

 

Niemand wil ontmystificeerd worden. Iedereen wil zo lang mogelijk in sprookjes blijven geloven. Op het moment dat ik je mijn weblogadres gaf, was de mythe alweer verdwenen, nog voor hij tot bloei kon komen.

 

Je had het over de doodstraf van Jasper S. Ik was daar voor.  Jij was daar tegen. Waarom ben jij daar eigenlijk op tegen.  Besef je wel, dat  sommigen van deze gestoorden zelf vinden dat zij deze verdienen? En bovendien had ik het over een specifiek geval en niet over de doodstraf in het algemeen.

 

Wanneer je echt sterk in je schoenen staat, zoek je geen partner via het internet , maar ben je  tevreden met jezelf. Daar hebben de meesten al grote moeite mee.

 

Hoeveel gestoorden zouden er op het internet zitten, die een partner zoeken? Zelf vermoed ik 50%.

 

Dit bestaan heeft diverse werkelijkheden. Die, waarin we leven is de middelmatige, de zichtbare, waarin we alles doen om te overleven. Maar er bestaan ook lagere en hogere werkelijkheden. Zelf onderscheid ik er vijf. Het zoeken naar de waarheid acht ik de hoogste vorm van werkelijkheid. Het vinden van een partner om jezelf aan te vullen, de middelste, en het vinden van een partner om jezelf te kunnen ledigen , als de laagste.

 

Gek dat je niet een filosofische beschouwing hebt gelezen, gek dat je zo snel je mening klaar had voor een project van zeven jaar.

 

Zie je dan niet, dat iemand ook op een andere manier gereageerd zou kunnen hebben? Op wel duizenden manieren eigenlijk, bijvoorbeeld in de trant van….”zo , dat is me een stukje werk geweest”.

Voorspelbaar is de basale reactie over pessimisme. Dat is een standaardreactie.

Wie was er hier nu optimistisch en wie pessimistisch. Moet je Grunberg eens horen preken over optimistische lui. Je bent optimistisch om ronduit over onrecht te spreken Je bent pessimistisch om dat niet te doen.

Dit onderwerp is de tragiek bij uitstek van ons bestaan, niet die van mij alleen maar van iedereen.

Degenen die hun nek willen/durven  uitsteken en zichzelf kwetsbaar op durven te stellen zijn het mikpunt van spot en hoon. Dat is altijd zo geweest en dat zal altijd ook zo blijven.

 

Het hele verhaal komt er eigenlijk op neer, dat er sprake is van twee grootheden, die ver van elkaar staan. In feite zou de filosoof/schrijver zich niet moeten verlagen tot het treden naar beneden. Wanneer hij consequent is, blijft hij blijmoedig vanaf zijn, met veel moeite veroverde, heuvel naar beneden kijken om te zien  hoe de mierenhopen hun stofnesten opwerpen.

Daalt hij wel af naar beneden, en begeeft hij zich ook in en tussen de dolenden, dan toont ook hij zijn zwakte en laat zien nog lang niet  daar te zijn, waar hij diep in zijn hart wel zou willen zijn:  namelijk het huis dat onschendbaar is voor ellende, bedrog en voosheid.

 

Met een vriendelijke groet en veel succes bij het vinden van een partner via internet.

 

Janneman,  27 april 2013.

Hoogverraad; (vervolg op vals ijskonijn).

Naar verluidt was zij al begin oktober 2012 gesignaleerd met een zekere Henk (door buren van een kennis van mij), in het café in Oudebildtzijl. Deze buren vroegen zich af wat zij daar deed.

 

Deze man uit Eindhoven kende zij van vroeger en had zij wederom ontmoet via voorbereidingen voor de reünie  van eind september 2012 Deze voorbereidingen waren al een jaar van tevoren van start gegaan.

 

Maar deze Henk was reeds 32 jaar getrouwd!. Hij heeft zijn vrouw in de steek gelaten voor dat frigide ijskonijn, dat zich dus immer sceptisch uitliet over relaties.

 

De eindconclusie moet dus zijn dat die Lieve Hannie,( in de ogen van buitenstaanders)  mij meer dan anderhalf jaar lang bedrogen heeft.  Zij heeft  niet de moed gehad om als een volwassen persoon deze problematiek met mij te delen . Integendeel, zij heeft de gore moed opgebracht om mij voor te blijven liegen tot aan het eind, ook wanneer ikzelf over deze problematiek begon.

 

Zelfs op 3 april 2013 durfde zij nog te beweren dat zij hem in februari 2013 ontmoet had.

 

Hiermede sluit ik de berichtgeving over deze fluwelen scheiding af. Vrienden konden wij natuurlijk ook niet blijven wegens dit ondermaatse bedrog.

 

Arme vrouw uit Eindhoven.

 

Mensen die het goed met mij menen, feliciteren mij, dat ik van dat harteloze, koude, kille  en koele kreng af ben.

 

Mogelijk treft deze stommeling nu eens een keer geen verraderlijk type, als die druiloor denkt weer eens een ander nodig te hebben, om door dit miserabele bestaan heen te komen.

 

Tenslotte nog een paar relativerende opmerkingen:

 

1.    De ene in dezelfde relatie pleegt verraad met een 32-jarig getrouwde man en verwoest tevens een huwelijk en de ander in dezelfde relatie gaat naar de notaris om 15.000 euro vast te leggen (achter haar rug) voor die ander na zijn dood.

2.    De rechtvaardige en eerlijke in die relatie krijgt de straf in de vorm van pijn en verdriet en de ander in dezelfde relatie geniet met een ander na hun wederzijdse vernietigende gedrag.

3.    Leg deze “naastenliefde” maar eens uit aan oom God. Neem dan die moslims, die weten er wel raad mee.

 

 

Jan Posch, 22 april 2013.

De achterbaksheid van een vals ijskonijn.

“Wanneer iemand met zijn auto treuzelend voor je rijdt is hij voor jou  een vervelend obstakel;  wanneer jij ook nog eens vreselijke haast hebt en op wilt schieten, wordt deze automobilist voor jou een ware sta in de weg”.

In  oktober 2012 kwam hij terug van een schaakvakantieweek in Hoogeveen. Bij de begroeting in haar flat in Leeuwarden werd hij getroffen door haar ijzige koele en koude gelaatsuitdrukking. Het leek wel alsof hij absoluut niet welkom was. Toch sprak hij haar er evenwel niet op aan. Zijn laconieke houding was reeds gemeengoed geworden.

 

Eind september 2012 was er dan eindelijk de reünie geweest van de lagere school in Oudebildtzijl, waar zij reeds maandenlang geestdriftig mee bezig was geweest. Ook de  voorbesprekingen werden door haar buitengemeen spannend en interessant bevonden.

 

In november tijdens haar verjaardagsviering in een huisje in Holten was zij niet gelukkig geworden van de gekregen cadeau’s en ook niet van het voor haar geschreven gedicht van hem en al helemaal niet van een door hem zelf in elkaar gezet vragenspel voor iedereen, inclusief prijzen, waar hij zeer veel werk voor had verricht. Integendeel, zij liep te mokken over een cadeau ,welke niet op haar verlanglijstje had gestaan en leverde kritiek op zijn optreden tijdens het stellen van de vragen.

 

De laatste weekeinden in november  waren min of meer gevoelloos, zeker nadat hij te kennen had gegeven een vakantie naar Australië niet te zien zitten met het oog op zijn kwakkellende  gezondheid. Voor haar betekende dit de aanleiding om vaart te zetten achter haar strategie van verwijdering en loslating. Het eerste wat zij deed was hun jaarlijkse wandelvakantie met een kennis naar Duitsland afzeggen, gevolgd door het afzeggen van een weekeinde naar een hotel in Groningen, omdat daar betaald moest worden voor een parkeerplaats.

 

Tijdens de eerste week van een reeds lang van tevoren geplande vakantie in Portugal werd haar snauwen en grauwen zonder enkele aanleiding, te veel voor hem. Eindelijk trok hij zijn mond open en beweerde dat deze situatie onhoudbaar werd en er iets moest gebeuren. Zij spraken af hun wekelijks samenzijn te beperken tot slechts één nacht en daarna zouden zij wel zien.

 

De volgende dagen maakte zij een enigszins opgeluchte indruk en hebben zij toch nog van deze zeer mooie vakantie kunnen genieten met allerhande soorten van uitstapjes en ontmoetingen met andere (Nederlandse) vakantiegangers, waaronder een gezamenlijke maaltijd en kaartspelen.. Een fantastische vakantie, ongeacht het feit, dat zij dagelijks twee uur aan het wattsappen was in het naburige internetcafé. Op een keer kwam zij terug en kon hij het niet nalaten om te vragen hoe het met haar vriendje ging. Nee, zij had  met haar nichtjes en dochters zitten te keuvelen en te babbelen.

 

Eind december ging zij in plaats van naar Groningen, wat zij sinds jaar en dag deden,  naar haar zus in Enschede. Na terugkomst vroeg hij haar,of zij het nog gehad hadden over hun relatie. “Neen, koetjes en kalfjes”, was haar antwoord geweest. Maar op 1 januari 2013 toen haar vriendin op bezoek kwam, liet zij zich ontvallen, dat haar zus haar geadviseerd had om in een woongroep te gaan. Daaruit kon je concluderen, dat zij weer eens gelogen had naar hem en tevens, dat zij niet gesproken had over haar immense verliefdheid op haar nieuwe vriend.

 

Nieuwjaarsdag werd de laatste keer dat hij bij  haar op de flat zou overnachten. Op de  volgende ochtend 2 januari  voelde hij zich niet alleen  eenzaam en verlaten, maar vooral ook  afgedankt, afgescheept en gedumpt. Ik zal hier verder niet op zijn  emoties ingaan. Maar het moet bizar zijn geweest.

 

Ik wil jullie haar gedachtegang niet onthouden.

 

Eind september werd zij dus smoorverliefd op een oude bekende. Het grote probleem voor haar was haar 17-jarige lat-relatie ….., die ineens een zware sta in de weg bleek te zijn geworden.

 

 

“Hoe kom ik in godsnaam met goed  fatsoen van hem af. Hij met z’n stomme chalets, hij die overal kritiek op heeft. Er moet toch een nette manier zijn om van  hem af  komen,maar hoe? Zal ik gewoon zeggen dat ik verliefd ben geworden op een ander? Nee, maar niet, want dan kunnen ze zeggen :”Daar heb je haar weer”, dat heeft ze jaren geleden ook al geflikt met de vader van haar drie eerste kinderen en nu heeft ze niet het excuus van geslagen te zijn, en van de trap af geduwd te zijn geworden. Sexualiteit kan  ook al niet aangevoerd worden, zoals bij mijn (voormalige) schoonzoon.

Ik moet het slimmer spelen. Ik ga gewoon niets meer doen en zeggen dat ik nergens meer zin in heb en ik ga hem kritiseren, kleineren en afsnauwen. Net zo lang tot we ruzie krijgen, waardoor ik mezelf een argument in handen weet te spelen om hem definitief  de wacht aan te kunnen zeggen.”

 

 

Deze strategie werd dus min of meer bewust uitgevoerd tijdens de eerste week in Portugal van 3 tot en met 24 december 2012 .

 

De ontwikkelingen die na 1 januari 2013 volgden, waren een logische voortzetting van deze gedachtegang.

 

Telefoontjes werden koel, koud en zakelijk afgedaan, waarbij zij er zich duidelijk voor behoedde, om ook maar enige emotie te tonen, bang als zij was om hem daardoor  weer enige moed te geven.

 

In februari ging zij nog mee naar zijn oude zieke moeder in Oostzaan, zogenaamd als vrienden, alwaar zij zich onderscheidde met velerlei telefoontjes ook onder het warme eten en met belachelijke kritiek op zijn handelwijze betreffende de vaat.

Zijn zuster zei de volgende dag het volgende over haar doen en laten:  “ik begrijp niet dat jij haar nog  mee genomen hebt , zij belazerd de kluit en zal hier niet meer verschijnen.” Zij geeft helemaal niets ( meer?) om je en heeft duidelijk een ander”.

 

Het zou inderdaad de laatste keer worden. Ook wilde zij op die dag dat hij de sleutels af zou geven van haar woning en tevens de laatste materialen mee zou nemen.

 

Op 3 april 2013 belde zij hem op:  zij had in februari een vriend ontmoet: iemand van de reünie! “Hij komt uit Eindhoven”.  Ik vertel het maar, anders hoor je het misschien van iemand anders, had zij er nog aan toegevoegd.

 

Dus:  zes weken na een 17 jaar durende intensieve lat-relatie  had zij iemand anders gevonden, terwijl zij immer beweerd had: “Waarom moet je eigenlijk een relatie hebben”.

 

Weten jullie dat 1 en nog eens 1, nog altijd  2 is? En ook dat wij het ons hele leven met hetzelfde  karakter moeten doen?

 

Jan Posch, 10 april 2013.

S.

 

Deze gestoorde boer uit het Friese Oudwoude heeft een zware moord op zijn geweten. Puur en alleen om zijn eigen lustgevoelens en zinnen te bevredigen heeft hij de toevallige voorbijgangster Marianne Vaatstra in een weiland in Veenklooster willen verkrachten. Toen dat arme kind zich hevig verzette, heeft hij alles in het werk gesteld om zijn  zin door te drijven. Onder bedreiging met zijn (later zorgvuldig bewaarde) mes. Na zijn daad, ademde zij nog en heeft hij drie keer haar keel doorgesneden.

 

Pas na deze daad, kwam hij weer tot zichzelf, zo verklaarde hij.

 

Wanneer mensen zich zelf een bepaald doel voor ogen hebben gesteld, zullen zij alles in het werk stellen om dit doel te bereiken. De gestoorde ook, wanneer hij  voor het bereiken van dit doel tot beestachtige daden moet overgaan. Daarom kunnen ideologieën ook zo gevaarlijk zijn, is dynamiek en flexibiliteit vaak een verademing, en lopen er zoveel militairen met een posttraumatisch syndroom rond, en worden er zoveel zelfmoorden onder deze groep gepleegd.

 

Vandaag is tegen deze gestoorde S. 20 jaar cel geëist door het Openbaar Ministerie. Niet 30 jaar, want in 1999 was levenslang nog 20 jaar.

Wanneer je uitgaat van een vervroeging van deze straftijd van vijf jaar, hetgeen iedereen verkrijgt bij goed gedrag, is deze ellendeling over 15 jaar weer gewoon op vrije voeten. Dan loopt hij wellicht weer feestvierend over straat bij gelegenheid, zit weer vooraan in de kerk, of belt hij voor het goede doel bij de familie Vaatstra aan.

 

Wat kost het de samenleving om deze S. 15 jaar lang te vreten te geven en in leven te houden in die ommuurde hotels? De gemeenschap moet er voor opdraaien. De gemeenschap werkt dus feitelijk mee, om deze moordenaar in leven te houden. Daar protesteert niemand tegen. Integendeel, wij met z’n allen willen geen doodstraf, toch?

 

Nee, dat is niet waar. Er zijn een heleboel Nederlanders, die wel voor de doodstraf zijn. Er zou eigenlijk een onderzoek moeten komen , (Maurice de Hond, waar blijf je?) hoe de gemiddelde Nederlander tegen die doodstraf aankijkt en tevens gevraagd moeten worden hoe zij denken over het geval S.

Ik maak me sterk dat de meeste Nederlanders voor doodstraf van S. zijn, waaronder mijn persoon.

 

Daarom stel ik voor om op 30 april aanstaande een schavot in Leeuwarden in te richten ( en tegelijk een T.V. uitzending te laten maken)  voor en van  de kruisiging van S.

 

Ik durf te wedden, dat de kijkcijfers van dat gebeuren, die van de inhuldiging van Prins Pils tot Koning, verre zal overtreffen.

 

 

Jan Posch, 29 maart 2013.

Krijtstreepmaffia en de held Dijsselbloem.

 

Het zal redelijk bekend zijn, dat de arme man weinig tot geen belasting betaalt. Daarvoor verdient (en steelt) hij te weinig.

Minder bekend is dat de rijken ook geen of weinig belasting betalen. Zij hebben de middelen en de kennis in huis om manieren te verzinnen, deze belasting te ontwijken dan wel te ontduiken.

In een aflevering van “Tegenlicht” (VPRO-uitzending) kwam deze materie ter sprake ; het ging over de zogeheten  “ offshore-belastingparadijzen”. Dat wil zeggen dat het geld verplaatst wordt naar het buitenland, waar minder belasting over dat vermogen wordt geheven, dan in het land waar werkelijk de goederen worden geproduceerd.

 

Maar denk niet dat de multinationals dat op eigen houtje kunnen doen. De krijtstreepmaffia is veel omvattender. Het zijn ook de banken, de advocatenkantoren en accountantskantoren, zoals Deloitte, Ernst en Young, KPMG en PricewaterhouseCoopers, die deze zwendel faciliteren en regelen.

 

Bij Pauw en Witteman had Jesse Klaver (kamerlid van Groen-Links) hier een discussie over met een zekere Peter Kavelaars, hoogleraar fiscale economie. In deze discussie stelde Kavelaars dat alles op een legale wijze geschiedde. Jesse Klaver stelde daar tegenover dat niet alleen de armen in de ontwikkelingslanden van deze handelswijze de dupe worden, maar dat ook de belastingbetaler in Europa moest opdraaien voor de verliezen in Portugal, Ierland en Griekenland, aangezien deze landen dus zeer hoge belastinginkomsten mislopen door die geslepen en geraffineerde hoge boordencriminaliteit.

 

Jeroen Dijsselbloem onze kersverse Minister van Financiën en voorzitter van de Eurogroep wordt tegenwoordig hevig bekritiseerd door zijn opstelling inzake de crisis in Cyprus, wegens zijn stellingname dat  de risico”s moeten liggen daar waar zij thuishoren: de banken/aandeelhouders/grote depositohouders en niet bij de belastingbetaler.

 

Dat mag je natuurlijk niet zeggen in het openbaar. Iedereen die er zo over denkt, maar Jeroen, jongen dat is veel te eerlijk.

Nu kreeg hij alle stront over zich heen van de internationale pers, met name het  uiterst  schijnheilige Britse journaille. En maar mekkeren over blauwdrukken en templates en over onbekwaam gedrag van onze Jeroen.. Gelukkig bleef  die redelijk onverstoorbaar en  flegmatiek  onder deze lawine van beschuldigingen en verdachtmakerij.

 

Wanneer er jaarlijks tot wel 200 miljard! euro vanuit Rusland naar Cyprus stroomt en daar torenhoge spaarrentes te verkrijgen zijn, dan moeten er wel  adders onder het gras zitten. Die spaarders nemen dan een bepaald risico. Niemand die je daarover hoort, tot het moment dat het fout loopt. Dan heb je de poppen aan het dansen in dit klassieke piramidevoorbeeld.

 

Jeroen heeft de Russische roulette een halt toegeroepen. Hij heeft het piratennest ontmanteld.

Hij heeft de witwassers en belastingontduikers  geknipt en geschoren.

 

Jeroen Dijsselbloem verdient een standbeeld  van goud, betaald door  afgeroomd maffia-fortuin.

 

Jan Posch, 28 maart 2013.