Schaakkampioen met DE DONGER.

Op zaterdag 18 april 2015 is het eerste team (achttal) van schaakclub "De Donger" uit Dokkum ( fusieclub van Hantum en Dokkum) kampioen geworden van de eerste klasse A van de Friese Schaakbond.

Met 5.5 tegen 2.5  versloegen wij ( Olaf Cliteur, Jan Odijk, Alle Vlasma, Chrisj Jolmer Jellema, Wesley Kooistra, Christiaan Houpst, Durk Wassenaar en Jan Posch), Lasker 2 uit Sint Jacobi-parochie en wisten daarmee onze concurrenten op afstand te houden. Door dit resultaat promoveren wij naar de promotieklasse.

Zelf behaalde ik een toernooiprestatie-rating (TPR) van 2116 en dat was tevens het hoogste resultaat van deze klasse. ( via een score van 4.5 punt uit vijf partijen tegen een gemiddelde tegenstand van 1769).

Wanneer ik ook mijn resultaat van de bekerwedstrijd meereken , kom ik zelfs op een TPR van 2164.

Voorwaar een mooi vervolg op Cuxhaven (TPR 2014), en zeker bezien vanuit mijn bijna doodsbericht van anderhalf jaar geleden.

Jan Posch,  20 april 2015.

 

Het zinkende schip: Boerenslimheid.

Het zinkende schip: Boerenslimheid.: Des te meer ik over dit bestaan nadenk, des te positiever ik ga handelen. Deze zienswijze zouden die zogenaamde slimme vrouwen zich eens ...

Boerenslimheid.

Des te meer ik over dit bestaan nadenk, des te positiever ik ga handelen.

Deze zienswijze zouden die zogenaamde slimme vrouwen zich eens moeten gaan realiseren, indien zij via het goochelen van mijn naam, op deze webzijde terecht zijn gekomen en zich vervolgens gaan afvragen of dat wel de juiste persoon voor hen is.

Er was er zelfs één, die het bestond om een afspraak te maken met mij, aangezien ik haar intrigeerde. Wat schetste mijn verbazing, toen zij vervolgens geen tijd meer bleek te hebben. Natuurlijk had zij mijn website bekeken en was zij daarvan teruggeschrokken.

Natuurlijk, dat soort vrouwen hoef ik niet, daar zit ik natuurlijk niet op te wachten, maar leuk is anders.

Mijn dochter zei mij:  "Pa, stop met schrijven, de mensen moeten je niet", en zeker die angstige en zeer argwanende vrouwen niet, die denken een partner nodig te hebben om hun leven te kunnen vervolmaken.

"Neen, Miranda, ik ga mezelf niet verloochenen", heb ik geantwoord. "En nog sterker, door het zoeken naar de waarheid, voel ik een sterke trend bij mezelf om steeds positiever te willen gaan handelen".

Het is alleen zo jammer, dat een ander dat niet ziet. Die denken dus slim te zijn door via mijn naam op mijn site te komen en vervolgens , op grond van hun eigen wijze van zijn, de verkeerde conclusies te trekken.

Zoals, je met jezelf omgaat, zo ga je heel vaak ook met een ander om.

Einstein zei het al eerder:  "het universum is oneindig, maar is nog niets vergeleken met de oneindige domheid van de mens.".

Dat doorzien en daarvan bewust worden, maakt je eenzaam. Het is de tragiek van dit bestaan.

Om niet te verdwalen in het doolhof, zal je de kunst moeten verstaan om aan die chaotische idiotie een glimlach toe te voegen en een komische noot.

Dan wordt het vanzelf een tragi-komedie en  kan je vele vrouwen nog dolgelukkig maken.

Jan Posch,  1 maart 2015.
 

Vrijheid van meningsuiting.

Zou je  te allen tijde alles moeten kunnen mogen zeggen en schrijven?

 

Het antwoord is ja, mits je daartoe geen anderen beledigt.

 

De volgende vraag is dus: wanneer beledig je de ander?  Die vraag is lastig te beantwoorden, want dat is voornamelijk een subjectieve zaak. Ook objectief , maar dat is wel uit te leggen.

 

Het punt is wederom de intentie waarmee je schrijft. Heb je de duidelijke bedoeling om een ander of een andere bevolkingsgroep te beledigen dan is dat een kwalijke zaak. Heb je de bedoeling om een in jouw ogen bestaande misstand aan de kaak te stellen dan kan van belediging geen sprake zijn.

 

Vrijheid gaat niet zonder verantwoordelijkheid. Er bestaat geen cultuur zonder geboden en verboden. Je zult dus altijd aan een of andere vorm van zelfcensuur moeten blijven doen om “beschaafd” te blijven.

 

De nar/komiek/satiricus kan zich overigens in dit verband wel meer permitteren dan de gewone sterveling.

Ook in de zelfspot ligt een bron van vrijheid in deze. Wanneer je de kunst verstaat om zelfironie te bedrijven, wanneer je jezelf belachelijk kan weten te maken, is dat een werkelijke stap vooruit in dit beschavingsproces.

 

Een goede vriend is iemand die jou de waarheid durft te zeggen. Een vervelende en ongemakkelijke waarheid durft te vertellen. Alle sociale vooruitgang of verandering gaat gepaard met het bruuskeren van diep verankerde gevoeligheden.

De machthebber zit niet op die waarheden te wachten. Die wil in eerste en tweede instantie die macht behouden. De reactionairen ( de salafisten van de Islam, de rechtse republikeinen in Amerika, de zwarte kousen in Nederland) omarmen deze behoudende krachten.

 

In een open samenleving zijn fundamenten aanwezig om elkaars fundamentele overtuigingen te bekritiseren. Dat recht moet niet ingeperkt of opgegeven worden uit  naam van tolerantie en/of respect voor die machthebber.

 

Met Charlie Hebdo zijn wij weer eens met onze neus op de bitterheid van de realiteit gedrukt, maar we moeten niet vergeten wat er zich in de moslimwereld afspeelt met de daar aanwezige vrijheidsdenkers als de schrijfster Taslima Nasreen uit Bangladesh en de Iraanse blogger Soheil Arabi , die allebei moeten vrezen voor hun bestaan.

 

Neen, met een te rigoreuze inperking van het vrije woord zal je deze wereld niet veel vooruit helpen en zeker niet wanneer je tot een minderheid behoort.

 

Jan Posch, 10 januari 2015.

 

Cynisme.

Cynisme schijnt een afgeleide te zijn van het Griekse woord voor hond.  De hond kent geen schaamte en heeft lak aan conventies. De hond staat voor alles wat vrijgevochten is en wat naar zelfstandig denken streeft.

Er is niets van hoe het zou moeten zijn, er is alleen wat er is.

Problemen zullen alleen worden opgelost , via het veroorzaken van nieuwe problemen. Elk symptoom heeft zijn oorzaak en elke oorzaak weer zijn eigen andere oorzaak.

Historische gebeurtenissen geschieden altijd twee maal: de eerste keer als tragedie en de tweede keer als klucht.

Wat valt er te verwachten van een dag , die begint met opstaan?

Elites blijven wel goed voor zichzelf zorgen, maak u daarover maar niet ongerust. De gewone Griekse burger betaalt het gelag, terwijl de reders wettelijk van belasting zijn vrijgesteld. Door het in stand houden van belastingparadijzen werden de Grieken van hun wettige belastinginkomsten beroofd.

Terwijl corrupte topbestuurders zelden hoeven te boeten en falende bankdirecteuren de staat miljarden hebben gekost, gewoon hun gouden handdruk blijven ontvangen, worden aan werklozen hoge strafkortingen opgelegd bij een te laat ingevuld formulier.

Opgeblazen topinkomens worden wederom ontzien , evenals de grootschalig knoeiende topfiguren bij grote accountantskantoren.

Volgens de Franse schrijver Michel Houellebecq hebben vrijheid en individualisme de mens in leegheid en eenzaamheid geworpen. Volgens hem kan datzelfde wezen niet leven zonder het Opperwezen. Persoonlijk ben ik het met die laatste stelling niet eens. Elke poging tot zingeving of betekenistoekenning is gebaseerd op illusies. Evenals God is ook ideologie een fictie/illusie. Wij kunnen nu eenmaal niet zonder illusies en geloofssystemen en een wezenlijke levensvraag is dan ook welke illusies onontbeerlijk zijn en welke schadelijk.

Volwassen zijn is blijmoedig falend naar de afgrond reizen. Wijsheid is het besef dat de wereld niet is, zoals hij zou moeten zijn. Desalniettemin is het verstandig om jezelf niet op te sluiten in boosheid over deze wereld en bijvoorbeeld je heil te zoeken in fundamentalistische idealen. Echte volwassenen verdragen het pijnlijke verschil tussen ideaal en realiteit, zonder er aan onder door te gaan. Zij blijven blijmoedig werken aan een betere wereld, desnoods tegen beter weten in.

Godsdienst is de meest zuivere vorm van zinsbegoocheling. Het is jezelf perfect voor de gek houden en William Shakespeare raakte de essentie van deze vorm van spiritualiteit:

Van dromenstof zijn wij geweven,
En heel even wekt het leven,
Ons uit eeuwige slaap.

Jan Posch, 7 januari 2015.

Nieuwjaarwens 2015.

Tegen het einde van dit jaar bereikte mij via facebook het trieste bericht van het overlijden van schaker Albert Platje. Nu hoort de dood weliswaar bij dit bestaan, maar Albert is veel te vroeg van ons heengegaan. Echter, mocht blijken dat hij vrijwillig voor zijn plotselinge vertrek heeft gekozen, dan respecteer ik dat volledig. Iedereen die zich niet meer voelt opgewassen tegen deze hel, waarin wij elke dag moeten zien te overleven,heeft natuurlijk het volste recht tot zelfbeschikking. ( datgene te doen wat hij/zij op dat moment goeddunkt.)

Een reden des te meer om er toch maar weer iets van proberen te maken in het nieuwe jaar.

Laten we hopen dat de Europese Commissie een bres zal weten te slaan in het bolwerk van de postbusfirma's. ( Om over de invoering van een (broodnodige) Europese belastingharmonisatie maar even te zwijgen).

Laten we ook hopen dat de zorgverzekeraars in staat zullen zijn om de buitensporige macht van de ( vaak grof graaiende en ondermaats presterende )zorgverleners te breken of in ieder geval te beperken. Want de waanzinnige hoge zorgkosten zijn een schanddaad voor onze hele maatschappij en een doorn in het oog voor ieder weldenkend mens. Maar laten we ook hopen dat de consument in deze ook oog krijgt voor zijn eigen buitensporige wensen.

Ook mogen wij wensen dat iedereen de integratie van de immigrant een goed hart zal toedragen, vooropgesteld natuurlijk dat deze immigrant bereid is zich aan te passen aan de gebruiken en wetten van zijn gastheer, zonder dat er sprake zal zijn van assimilatie.

Verder wens ik een sportsocialisme in Europa, zoals dat in Amerika allang bestaat. Daar hebben ze ingezien dat een plafond aan spelerssalarissen een absolute noodzaak is om tot een eerlijke competitie te geraken, evenals een herverdeling van sponsorgelden en gelden uit t.v. rechten over alle clubs. Daarmee zou mogelijk de onvermijdelijke gang naar de afgrond van de Europese sportwereld voorkomen kunnen worden.

Ook wens ik de definitieve doorbraak van de genetische modificatie en de synthetische biologie. Opdat deze wetenschappen maar niet meer tegengewerkt zullen worden door de Europese Unie, door het schijnheilige Greenpeace en andere milieuorganisaties.(Milieudefensie). We moeten de hoogtechnologie omarmen en niet terug naar de kleinschaligheid van 200 jaar geleden. Dus vooruit met de waterstofauto, de elektrische auto en achteruit met de vervuilende dieselauto.

Dat de rijkeren onder ons maar meer vermogensbelasting zullen moeten gaan betalen en dat de robots onze levenskwaliteit maar zullen blijven verhogen.

En........  dat iedereen maar veel belasting mag gaan betalen in 2015.

Jan Posch, 30 december 2014.                                                                                                               



 

Over vrije liefde en het hebben van meerdere liefdesrelaties (polyamorie).

 Filosofen hebben de waarheid lief. Wijsbegeerte dus. In de filosofische wereld staat het begrip liefde op gespannen voet met deze waarheid. Immers, de ratio staat hier diametraal tegenover de emotie. Liefde is natuurlijk een emotioneel beladen gegeven. De christenen beschouwen het begrip liefde als door God gegeven aan de mens uit liefde voor hem, geschonken via de kruisdood van zijn enige zoon Jezus Christus.

 

Zij denken vanuit dit begrip liefde en zien deze als enige oplossing voor al onze problematieken. Naastenliefde en verdraagzaamheid zijn kernbegrippen in deze zienswijze.

 

Maar is dat wel zo? Is deze liefde de oplossing van al onze problemen?

 

Om deze vraagstelling te kunnen beantwoorden moeten wij ons afvragen wat eigenlijk de zin is van ons bestaan. Als die er al is. Je kan zeggen dat de zin van dit leven, de zin is in dit leven. Maar dat is feitelijk een drogredenering. Waarschijnlijk is dit leven zinloos. Niemand heeft mij gevraagd om hier te komen. Ik ben er doodgewoon gekomen, wel levend natuurlijk..

 

Het enige wat we wel  kunnen doen is, om deze  zinledigheid van ons bestaan, zoveel mogelijk zin te geven, door middel van een zinvol bezigzijn. Dat doen we dus door onze tijd zo zinvol als maar mogelijk  te besteden. Anders gezegd: door de verveling zoveel als mogelijk te beperken,. Wij moeten onze geest zoet houden met het plegen van liefhebberijen.

 

Of wij daarmee gelukkig zullen worden en intens  tevreden , is ook weer een geheel andere vraag. Dat is ten eerste zeer subjectief.  Sommigen zijn zeer tevreden onder min of meer dezelfde condities als waaronder anderen leven en die anderen niet.  Wanneer je  je verlangens kunt uitschakelen ,waaronder bijvoorbeeld het machtsstreven valt en je zinnen de baas hebt kunnen worden, ben je al een heel eind op de goede weg naar het geluk.  Gelukkig zijn is eigenlijk het totaal kunnen opgaan in het moment van nu. Dat moet je vooral niet na willen streven, dan zal het je niet lukken. Geluk overkomt je. Het is de uitschakeling van de geest ( van de ratio en vooral de wilsfactor), ten faveure van je ziel, je opperste en waarlijk echte wijze van zijn.

 

Het echte gelukzaligheidsgevoel beperkt zich echter tot momenten. Omdat je nooit altijd gelukkig kan zijn, om de doodeenvoudige reden dat je het dan niet meer kan zijn.. Dat het verrassingselement bij dit gevoel een grote rol speelt zal  duidelijk zijn.. 

 

De echte zin van het leven is dus zorgen dat je jezelf zo min mogelijk verveelt. Dus een zinvolle invulling daaraan geven, Wanneer je alles hebt wat je hartje begeert kan je desalniettemin diep ongelukkig zijn. Dan zijn er geen uitdagingen meer. Alles is hetzelfde, elke dag weer opnieuw. Er is geen spanning meer , waardoor je  spanning gaat zoeken. Hetzij in avontuur, hetzij in gokwerk, hetzij in drank en drugs, hetzij in seksuele escapades en avonturen..

 

Terugkomend op het begrip liefde . Je kan nog  zoveel liefde in je lijf hebben, je kan nog zoveel om een ander mens geven, je kan nog  zoveel universele liefde en onbaatzuchtige liefde koesteren, je kan nog zoveel om je kinderen geven., je kan nog zoveel van je eigen man of vrouw houden , je kan nog zoveel jezelf voor de gek houden door in de liefde van de Here Jezus te geloven.,  dat allemaal zal je geen garantie geven op een gelukkig leven.

 

Want ook dan kan je opgezadeld komen te zitten met eenzaamheidsgevoelens en tegen die ziekte is nu eenmaal geen enkel kruid gewassen. En tegen verveling is echt geen liefde opgewassen.

 

Liefde is en blijft een vergankelijk dynamisch begrip. Het verandert elke dag. Voor de liefde voor je echtgenoot moet je vechten, moet je energie leveren. Maar het is vele malen complexer dan dat; ook wanneer je bergen energie inbrengt wil dat nog niet zeggen dat je zodoende de liefde van een ander kunt garanderen. Ben je bijvoorbeeld te goed, dan gaan ze de draak met je steken, dan wordt je nog eerder voor gek versleten. 

 

Verliefdheid en geilheid spelen een niet te onderschatten rol in de gevoelens van en voor  een ander. Het beest in ons volgt namelijk zijn eigen weg. Hoogstens kunnen wij het beest (tijdelijk) aan de ketting houden, (temmen), maar dat zal geen blijvende zekerheid, op wat dan ook garanderen Het is vechten tegen beter weten in. Met als gevolg frustraties. Freuds psycho-analyse  spreekt in dit verband boekdelen. De kunst van de sublimatie is een bekend fenomeen om  die frustraties in goede banen te leiden, via de uitweg van omzetting in andere zaken.

 

 

Natuurlijk is het een kunst om lief te hebben. Maar daarmee maak je nog niet al het onheil wat wij op onze wegen tegenkomen, per definitie onschadelijk.

 

Een mens schiet doodeenvoudig tekort om het begrip Liefde echt machtig te worden. Hij kan er niet wezenlijk mee uit de voeten. 

 

Zoals we allen weten zijn wij geen monogame wezens. Niet in biologisch opzicht, maar ook zeker niet in geestelijk opzicht. Ons brein is tenslotte niet voor niets het grootste sexuele orgaan wat wij bezitten. Wanneer wij ons monogaam gedragen, dan is dat uit culturele en ethisch/normatieve overwegingen. Het Christendom ziet ons niet voor niets als een zondig wezen, dat gereguleerd moet worden. Zij bedachten het huwelijk als een methode om die zondaar binnen de perken te kunnen houden.

 

Dit hebben miljoenen wezens geaccepteerd en doen dat nog steeds. Zij laten zich leiden door hun geloof ( lees geweten) en gaan uit dien hoofde voorbij aan hun eigen natuurlijke behoeften. Die beschouwen zij dan ook als volkomen verkeerd en zelfs als vies en vulgair.

 

Waarom zijn er zoveel echtscheidingen? Omdat de liefde niet eeuwigdurend is en omdat de sleur het huwelijk ondragelijk kan maken. Voor velen , en vooral zij die vrij en zelfstandig durven te denken, zoals ons dat geleerd wordt op school, verwordt de relatievorm huwelijk  tot een ware hel en het aantal zelfdodingen en  psychiatrische gevallen behoeven we niet eens aan te halen, om aan te tonen tot  waarin  dit vrome compromis kan ontaarden.

 

Maar wij hebben niet alleen de behoefte om  vreemd te gaan,  wij beschikken ook over het vermogen om nog iemand lief te hebben. Onze geestelijke liefde behoeft zich helemaal niet te beperken tot  één persoon. Wij zijn heel goed in staat om meerdere personen tegelijk  lief te hebben. Het feit dat  dat  niet op grote schaal in de praktijk wordt gebracht vindt zijn oorzaak in problemen van  praktische aard:  het brengt in plaats van een definitieve oplossing , andere enorme problemen met zich mee , waaronder wederom het begrip jaloezie de meest in het oog springende dissonant is.

 

Let wel, de beide partners dienen hier natuurlijk vrijuit en openlijk over te spreken. Het kan niet de bedoeling zijn om elkaar te gaan besodemieteren. Al ligt die weg heel verleidelijk op de loer.

 

Een nieuwe vorm van samenleven dus, naast de al bekende seriële monogamie, ( één jaar, twee jaar, met eventuele verlenging) ,hetgeen al een aanzienlijke verbetering t.a.v. de huidige traditionele  relatievorm is, want erger dan te horen te krijgen ,dat jouw partner verliefd is geworden op een ander is er niet. Nog veel erger dan te horen dat hij/zij  van bil is gegaan.

 

Indien dus de beide partners hebben kunnen inzien dat liefde zich beslist niet behoeft te beperken tot één enkel  persoon en die zienswijze  aan elkaar geopenbaard hebben, kunnen zij beiden er een ander op nahouden, zonder diep ongelukkig te moeten worden in hun dagelijkse huwelijkse sleur. Ook de andere partijen dienen deze vrije opvatting met elkaar besproken te hebben.

 

In andere samenlevingen/culturen en ook in de dierenwereld ( niet alle dieren) is deze polygamische vorm van samenleven heel natuurlijk , gebruikelijk en doodgewoon.

 

Alleen in onze (christelijk georiénteerde) maatschappij niet. Die duldt deze (taboe)zaken niet.

 

En zo doen wij dus met z’n allen elkaar tekort. En maar zeuren over liefde, liefde die alles overwint , of hij nu van God via het lijden van zijn zoon  afkomstig is of gewoon van Erich Fromm. (liefhebben een kunst een kunde).

 

 

Het grote voordeel van deze vrije opvatting is dat er veel geld bespaard kan worden op de psychische gezondheidszorg ,dat vele treinmachinisten minder gestrest hun werk zullen kunnen blijven uitoefenen, en dat veel roddel , achterklap en schijnheiligheid tot het verleden zullen gaan behoren. Kortom, onze maatschappij zal er geestelijk gezonder op worden.

 

De humanisten en de ongelovigen hoeven niet meer gediscrimineerd te worden door de gelovigen en er zullen vooral veel minder kinderen ongelukkig worden, want het aantal echtscheidingen zal opzienbarend teruglopen.

 

Jan Posch,  11 december 2014.