Over de menselijke natuur.

Arnon Grunberg vindt het televisieprogramma "Knevel en van der Brink" onverdraaglijk, zelfs na een ziekenhuisbezoek. Ook vindt hij dat de Nederlandse televisie, net als de priester vroeger, het volk dom houdt, uitzonderingen daargelaten.  Het zal mijn enkele trouwe lezer niet gek voorkomen, wanneer ik zeg dat ik het van harte met Grunberg eens ben.

Programma's als Pauw (met en zonder Witteman) en Van Nieuwkerk ( de wereld draait door), lijken informatief, maar zijn in wezen een opsomming van gemeenplaatsen ook wel platitudes genoemd.
Zij zijn niet creatief, maar tot in den treure voorgeprogrammeerd.

Dat dit soort programma's nog zoveel kijkers weten te trekken ( tegen het miljoen) toont aan dat het klootjesvolk dom gehouden wil worden.

Goed nadenken gaat juist tegen de draad van onze natuur in: tegen ijdelheid, tegen luiheid, tegen ons verlangen naar zekerheid, tegen ons verlangen pijnlijke ervaringen uit de weg te gaan. ( David Brooks-columnist New York Times).

Goed nadenken is volgens hem een morele bezigheid , die een goed karakter vergt en het vermogen onze lagere neigingen te bedwingen ten gunste van de hogere.

Wijsheid, gaat hij verder, is de morele kwaliteit van weten hoe je met je beperkingen moet omgaan.
Een goede belegger hoeft niet slim te zijn; als hij maar het temperament heeft om die neigingen te bedwingen, die anderen in problemen brengen.

Jan Posch, 2 september 2014.

Herinnering

Haar bloemen zijn allang vergaan,

Hun rode potten van steen,

Heb ik buiten voor de ramen staan,

Opdat de herinnering aan hun magische bloeitijd niet zal vervagen,

Want met die slijt ik tegenwoordig mijn lange dagen,

Gelaten, met toekomstloos geween.

 

Janneman,  1 september 2014.

Seksdatingsites.

Hier zal u bedrog en misleiding op uw pad tegenkomen. Hier worden vrouwen ingehuurd om het vrijwillige slachtoffer zo lang mogelijk aan het lijntje te houden. De bedoeling is om u te verleiden tot het versturen van zo veel mogelijk berichten van 80 eurocent. De dames maken geen afspraak, zij doen alleen alsof.

 

Wat doen zij zich gewillig voor,
Deze dames van plezier,
Geheel open en bloot,
Stellen zij zich hier aan u voor.


Misleidend zijn haar pseudo spontane seksuele krachten,
Vermomd als liefje, schat  en schattebout,
Groot, haar leugens , bedrog en duivelse machten,

Die spottend toelachen in plaats van leed verzachten.
 

Eeuwig zou ik haar hebben willen steunen,

Vanaf nu tot aan Sint Juttemis,
Maar , na vele miskleunen, kan ik puin gaan ruimen,
En treuren over zeer veel liefdevol gemis.

Jan Posch, 18 augustus 2014.

 

Seksdating (2).

Aangezien ik mijn nieuwsgierigheid soms moeilijk kan bedwingen, heb ik mij een tijdje op de seksdatingmarkt gestort.  Daarop staan vrouwen die zich aanbieden voor seks , inclusief hun seksuele voorkeuren. Dat kan variëren van zachthandige seks tot hardhandige, van erotische massages tot plas en poepseks, van SM tot vuistseks en van anaal tot orale seks.

Op de site van een of andere "dame" stond:  "Liefst 24 uur niet drinken voor de sekspartij, met het oog op de verhoogde zuurgraad van de urine, waardoor ik lekkerder klaar kan komen, indien er over mij gezeken wordt".
Voor wie geen insider is op dit terrein: bij vuistseks gaat de vuist er helemaal in, met name anaal.

Nou dat beloofde dus wat. Ik ging er eens goed voor zitten en warempel, na een tijdje kreeg ik door dat je met credits diende te betalen indien je wou reageren. Deze credits moest je dus vooraf  betalen. Met een bericht kreeg je ongeveer 500 leestekens en dat voor de prijs van ongeveer 0.80 eurocent.

Ik had mij voorgenomen om op die vrouwen te reageren ,die in ieder geval in waren voor een erotische massage en safeseks op hun verlanglijstje hadden staan.

Na een tijdje over en weer berichtjes te hebben uitgewisseld, vond ik het wel welletjes en tijd worden voor het maken van een afspraak om degene wat beter te leren kennen. Maar..... wat schetste mijn verbazing....., ondanks de goede voorcontacten en ogenschijnlijke openhartigheid , vond de lieve Lola het nog te vroeg.

Je zou denken dat kan gebeuren, maar bij de volgende was het precies hetzelfde liedje. Het werd mij warempel kwalijk genomen indien ik een verzoek tot kennismaking voorstelde. Dat was voor mij het sein om met meerderen tegelijk te gaan corresponderen, maar hoe dol ze ook zeiden op mij te zijn, van een persoonlijk contact kwam helemaal niets terecht.

De dames deden zich dus ruig voor, maar lieten het afweten indien de zaak voor hen concreet dreigde te gaan worden.  Daar begon ik over na te denken. Hoe kon het gebeuren, dat deze site=neukers zich zo tegenstrijdig gedroegen. Op de gewone relatiesites waren de dames veel eerder geneigd een afspraak te maken. Vorig jaar oktober, vlak voor mijn ziekte had ik er zelfs (stomweg) vijf tegelijk lopen.

Was het angst? Of was het vragen om aandacht? Of was het wellicht het uitoefenen van macht, door net als Sjors van de rebellenclub, gezeten op zijn hondenwagen, met een lange stok  een worst voor de neus van zijn hond te houden, die daardoor eindeloos bleef doorjakkeren.?

De dames namen het mij zelfs kwalijk , toen ik aangaf te zullen stoppen met de berichtjes, ook al met het argument dat zij mij wel beter wilden leren kennen, maar nooit gebruik maakten van de volledige leestekens. Ze kwamen nauwelijks in de buurt van de 100.

Of ben ik nog naïever dan ik al dacht? Wilden zij graag aan de weet komen over hoeveel kapitaal en goederen ik beschikte, zonder het te durven vragen. Om zodoende hun huid zo duur mogelijk te kunnen verkopen, alvorens zij met de benen wijdgingen? Wie zal het zeggen.

(Maar dat er patsers rondlopen ,die blijven pochen en opscheppen/liegen over hun bedrijvigheden, laat zich wel gemakkelijk raden).

Neen, de dames zijn niet de grootste moralisten/slimmeriken die er op deze wereld rondlopen en ik vermoed ook zomaar dat er zich  onder hen veel valse krengen met een zeer kort lontje en zeer lange tenen bevinden.

Uitzonderingen daargelaten natuurlijk, de een is nu eenmaal minder gestoord dan de ander.

Ik ben blij, dat ik aan deze enge schepselen ontsnapt ben.

Jan Posch, 1 augustus 2014.



 

Ons lot.

Wij kunnen ons lot niet veranderen , ook al zouden wij dat dolgraag willen. Onze vrije wil is daarvoor eenvoudigweg te beperkt, schiet doodeenvoudig tekort.

 

Duizenden  boeken zijn over dit thema geschreven, niet alleen romanschrijvers, maar ook door filosofen. Een mooi voorbeeld is die van de Griekse tragedieschrijver Sophocles. Hij schreef de prachtige  legende over Oedipus, die voorbestemd zou zijn geweest om zijn vader te vermoorden en zijn moeder te huwen.

 

Voorbestemming en predestinatie is feitelijk iets anders dan het lot. Het getuigt van een hogere macht die bepaalt, wat die macht dan ook zijn mag. Wij hebben het in ieder geval niet in de hand, maar predestinatie is iets anders dan het lot. Het lot is  nauw verwant met het begrip toeval. De loop der gebeurtenissen bepaalt jouw en mijn lot. Wij kunnen hooguit dit lot een klein beetje bijsturen, maar feitelijk stelt dat niets voor.

 

Het Christendom ( en alle andere geloven) wil dolgraag de loop der gebeurtenissen in handen leggen van een of andere godheid, maar zij falen al hopeloos indien wij onze aandacht richten op de vele fatale verkeersongelukken, waarbij de darmen bloot komen te liggen van volkomen onschuldige slachtoffers.

 

Dankzij de verlichting heeft de mens zich gelukkig aan dit christendom weten te  ontworstelen, ( Lucretius, (( alles is materie, zelfs de ziel)) , Spinoza,(( God is natuur)) Hemingway, Dawkins ,(( geloof werkt misdadig op de mens)), maar dat wil nog niet zeggen dat hij in staat is om zijn eigen lot te bepalen. De kracht van de rede kan groot zijn ( Sartre), maar reikt niet ver genoeg, daarvoor zijn zijn beperkingen en tekortkomingen net iets te groot.

 

Hij beseft dat maar al te goed. En dat is de reden waarom hij iedere keer opnieuw , in het minst slechte geval , zijn toevlucht neemt tot  de schoonheid en diepzinnigheid  van het mystieke en bovennatuurlijke.

 

En vanuit die hoek tracht hij vervolgens tot vertroosting en verzachting van zijn pijn te komen, met de sterke nadruk op tracht.

 

En daarmee is  het hele verhaal van de mens rond.

 

Jan Posch, 16 july 2014.

Een spannend avondje.

Arie, een verstokte vrijgezel, was zeer geestdriftig geworden door de goede resultaten van ons nationaal voetbalelftal. Was hij aanvankelijk sceptisch als niet echte voetbalfanaat, naarmate de jongens van Jan de Wit vorderden in het WK- toernooi in Brazilië,  raakte hij steeds meer in de ban daarvan en kreeg de Oranje-koorts allengs  meer vat op hem.

 

Dat ging zelfs zover, dat Arie speciale Oranje-kleding ging aanschaffen bij een speciaalzaak. Maar niet alleen voor hemzelf. Hij had namelijk het plan opgevat om zijn vriend Gerrit en twee oude kennissen ( Antje en Eva) voor de finalewedstrijd tegen Duitsland uit te nodigen om gezamenlijk van deze wedstrijd te genieten. De verlegen vrijgezel Gerrit en de (reeds lang) gescheiden vrouwen hadden reeds toegezegd, maar Arie had gezwegen over de kleding.

 

Deze kleding bestond uit hesjes en korte broeken, rokjes en  singlets voor de vrouwen, inclusief toeters en rolpiepers, alles in oranje. Ook had hij natuurlijk voor de nodige versnaperingen gezorgd voor de aankomende zaterdagavond , inclusief een heleboel drank.

 

Zijn gasten zouden om zes uur arriveren, twee uur voor aanvang van de wedstrijd.

 

Zo afgesproken, zo gedaan. De vrienden komen op tijd , hebben er zin in en na de koffie komt de drank op tafel. Als  de stemming er al lekker inzit komt Arie plotseling met de kleding op de proppen, waarbij hijzelf het goede voorbeeld geeft door zich in het openbaar te verkleden.

 

Het is behoorlijk warm in huis en ook de drank zorgt voor een verhoging van de lichaamstemperatuur, waardoor deze luchtige kleding een zekere natuurlijkheid met zich meebrengt.

Ook de vrouwen  gaan zich verkleden, zij het in de slaapkamer. 

 

Als de wedstrijd begint zitten de vrienden allemaal in hun oranje-kledij , bewapend met toeters en piepers .

Na een half uur spelen opent Oranje de score via een perfect uitgespeelde aanval via de rechtervleugel (1-0). Dat leidt in de huiskamer tot een zeer vreugdevolle stemming en tijdens het gejuich valt het de heren op dat de rijkelijk gevulde boezems van de dames niet door de singlets op hun beschermde plaats kunnen worden gehouden.

Maar wat vooral opvalt is ,dat bij het zitten gaan, de dames enigszins naar achteren hellen, waardoor de korte rokjes opschuiven naar boven en het volkomen duidelijk is  dat zij hun ondergoed in de slaapkamer hebben achtergelaten.

 

De mannen hebben het nu niet meer. De spanning van de wedstrijd en de drank hebben reeds voor een verhoogde sensatie gezorgd, maar de vraag wat deze vrouwen bezielt is  nu de allesoverheersende gedachte. Zijn zij ergens op uit en zo ja, wat moeten zij doen om daar een bevredigende oplossing, of liever een bevredigend vervolg aan te geven.

 

Het wordt rust bij een 1-0 voorsprong voor ons vaderland. Tijdens de rust vullen Antje en Eva de glazen bij en kunnen  Arie en Gerrit genieten van een schitterend  uitzicht , met name wanneer de meest ver weg staande glazen gevuld moeten worden. Dat doet Arie herinneren aan de uitspraak van Gerrit ongeveer twee maanden geleden, waarbij hij openhartig sprak over zijn verlangen om nog voor zijn dood een dik wijf van achteren te naaien.

 

Tijdens deze  pauze wordt er ook nog gewed op de einduitslag. De mannen denken  aan een overwinning van de Oranje-elf. , de dames denken dat  Duitsland aan het langste eind zal trekken.

 

Tien minuten na het begin van de tweede speelperiode neemt  Oranje een 2-0 voorsprong, via een uitstekend genomen vrije trap. Aanleiding voor de aanwezigen om te springen en juichen, waarbij  de mannen de grote borsten van de dames vrijelijk omhoog en omlaag zien springen in de veel te ruime singlets.

 

 

De  sfeer in de huiskamer stijgt langzaam doch gestaag tot kookpunttemperaturen. Arie en Gerrit  hebben weinig ervaring met vrouwen en  weten niet hoe om te gaan met deze verleidelijke schepsels, die,. dat moge duidelijk zijn, vastbesloten zijn om  er een spannende avond van te maken, zeker omdat zij weten hoe verlegen en onhandig deze mannen zijn.

 

De wedstrijd vordert  en al snel  na de drinkpauze maakt Duitsland de aansluitingstreffer via een 1-2 combinatie door het midden.. (2-1) Dat is  een forse tegenvaller voor de gemeenschap en leidt tot een meer  serieus volgen van de   wedstrijd.  Duitsland blijft natuurlijk hartstochtelijk aanvallen en ja hoor, vlak voor tijd kunnen ze de gelijkmaker noteren via een scrimmage voor het doel. (2-2).  De wedstrijd moet beslist worden door strafschoppen, want ook de verlenging levert geen winnaar op. 

 

In de huiskamer is nu ook de spanning te snijden. Gerrit en Arie hebben  duidelijk al te diep in het glaasje gekeken en weten  nauwelijks hun overgebleven energie te verdelen tussen de vrouwen en de wedstrijd.

 

De strafschoppenserie is inmiddels tot aan de vijfde speler gevorderd en nu is Nederland weer aan de beurt om de stand weer gelijk te maken, Maar….helaas, de  vijfde man schiet de bal tegen de binnenkant van de paal, waardoor deze tergend langzaam vlak voor de doellijn naar de andere paal rolt , waar hij door de doelman kan worden opgepikt.

 

Weer geen wereldkampioen. Wat een tragedie. Gerrit en Arie beginnen van de weeromstuit te tieren en te vloeken, waardoor Antje en Eva , mede door de dranklucht en erger nog door de zweetlucht, hun seksuele energie op slag verliezen.

 

Zij vertrekken naar de slaapkamer om zich snel om te kleden,  bedanken Arie voor zijn gastvrijheid en wensen de beide mannen nog een genoeglijke avond, hen beiden in vertwijfeling  achterlatend.

 

Na een tijdje vraagt Gerrit aan Arie: “Hebben we wat  fout gedaan, Arie”?.  “Ja, zegt Arie, dat hebben we zeker, maar ik zou bij god niet weten wat”, Gerrit, maar wat ik wel zeker weet is, dat ik volgend jaar een zwembad laat aanleggen in mijn achtertuin".

 

 

Jan Posch, 2 juli 2014.

Help, wie verlost ons van de witte neger.

Af en toe kijk ik wel eens naar een voetbalwedstrijd op t.v.  Vroeger voetbalde ik zelf ook; bij voetbalclub OSV uit Oostzaan. Een van de weinige dingen die ik mij als 10-jarige nog kan herinneren, is dat wij met de B-welpen tegen Schellingwoude uit Amsterdam-Noord speelden. Wij wonnen die uitwedstrijd met 3-1 en mijn vroegere overbuurjongen Herman Vermeulen speelde ook mee. Herman had ook een zus Ella genaamd, die in die tijd een oogje op mij had. Dat was in een tijd, dat ik nog spontaan, onbevangen en lief moet zijn geweest, want er waren meer schoolmeisjes gek op mij. Bas Vermeulen was zijn en haar vader en was getrouwd met Annie Bokking. Zij kwamen wel eens bij mijn ouders op visite. Naderhand niet meer. Later hoorde ik waarom. Annie had graag met mijn vader het bed willen delen en voor mijn moeder was de pret daarmee ten einde.
Niettemin associeerde ik de naam Vermeulen met een positief gevoel.

Welnu, dat is nu ook verleden tijd.  En daar ligt het commentaar van Arno aan ten grondslag. Deze wijsneus meent bij iedere speler diens achtergrond te moeten vermelden; bij welke club hij heeft gespeeld, speelt en de rest van de hele mik-mak. Zwaar vermoeiend en in combinatie met zijn gebrouw, dat met het toenemen van zijn zelfvertrouwen evenredig lijkt toe te nemen, kan ik daar tegenwoordig niet meer tegen.

Wanneer ik zijn stemgeluid hoor, gaat gelijk het geluid uit, behalve tijdens het zingen van de volksliederen. Besmettelijk lijkt Arno's commentaar ook, gezien het recentelijk optreden van Jeroen Elshof.

Om toch positief af te sluiten: de verslaggeving van Frank Snoeks was altijd fenomenaal: creatief oprecht en   gezond kritisch, maar helaas , ook hij is met het Vermeulen-virus besmet geraakt. Zijn commentaar bij de wedstrijd Frankrijk-Nigeria was af en toe bedroevend. Ze denken zeker, dat ze achterblijven bij die Vermeulen, als ze hun hopeloos overbodige informatie niet geven. Schoenmaker houd je bij je leest. Ik weet, dat slechts het noemen van spelersnamen saai en monotoon voor jullie is, maar dan hadden jullie een ander beroep moeten kiezen en niet van twee walletjes willen gaan vreten.

Jan Posch 29 juni 2014.